รามได้ยินคำถามก็ยกยิ้มขึ้นก่อนจะเดินไปนั่งข้าง ๆ ขอทานคนนั้นอย่างไม่รังเกียจ “แววตามั้งครับ ตอนที่คุณโดนป้าร้านข้าวมันไก่ทำร้าย คุณสามารถโต้ตอบได้ถึงตอนนั้นแขนคุณจะขาดก็เถอะนะ แต่คุณก็ไม่ทำเพราะอะไรละครับ และอีกอย่างมีคนบอกใบ้ให้ผมว่าให้ช่วยเหลือคุณก็แค่นั้นเอง”
“แค่นั้นจริง ๆ ?”
“ใช่ครับแค่นั้นจริง ๆ เอาละผมต้องไปแล้วละครับ นี่ก็สายมากแล้วผมต้องไปธนาคารต่อ” รามกล่าวจบก็ลุกขึ้นเตรียมตัวจากไปทันที
“เดี๋ยวก่อน ในเมื่อเจ้าได้ช่วยและมอบชีวิตใหม่ให้ข้าทั้ง ๆ ที่เจ้าจะปล่อยให้ข้าตายไปก็ได้ ตัวข้าถือว่าบุญคุณย่อมทดแทนหนี้แค้นต้องชำระ รับข้าเป็นลูกน้องได้หรือไม่”
