“มหาวิทยาลัยเทพอสูรน่ะ”
ประโยคสั้นๆถูกเอ่ยออกมาอย่างเรียบง่าย แต่มันกลับทำให้สีหน้าและแววตาของแต่ละคนแปรเปลี่ยนไปในทันที
พวกเขาต่างเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย
เพราะยังไงมหาวิทยาลัยเทพอสูรก็ถือเป็นหนึ่งในห้าสถาบันนักล่ามังกรชั้นนำของทวีป แตกต่างไปจากสถาบันนักล่ามังกรที่พวกมันกำลังไป ความแตกต่างระหว่างชื่อเสียง ทรัพยากร และศักยภาพในการบ่มเพาะนั้น ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะมองข้ามได้ง่ายๆ
“งั้นเหรอ? เจ้าชายน้อยช่างโชคดีจริงๆ”
“เหอะๆ มันไม่ใช่โชคหรอก นี่คือโชคชะตาของคนที่มีเจตจำนงระดับราชาต่างหาก!”
“พวกเรากับเจ้าชายน้อยต่างอยู่กันคนละระดับนับตั้งแต่ที่ปลุกเจตจำนงขึ้นมาแล้ว!”
และเมื่อได้สนทนากันอีกเล็กน้อย บรรยากาศที่เคยคึกคักก็เริ่มแผ่วเบาลงอย่างช้าๆ หวงเยี่ยยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนที่เคยเดินเคียงข้างกันมา แม้จะเป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆ ทว่าความทรงจำเหล่านั้นกลับฝังแน่นอยู่ในส่วนลึกของจิตใจโดยไม่อาจลบเลือน
ท้ายที่สุด หวงเยี่ยก็เอ่ยคำล่ำลาออกมาอย่างเรียบง่าย มีเพียงความสงบซึ่งสะท้อนถึงการยอมรับในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
เส้นทางในฐานะนักล่ามังกรของแต่ละคนต่างก็ไม่เหมือนกัน
