ประโยคนี้ไม่ได้ถูกกล่าวออกมาเป็นคำพูด หากกลับสะท้อนอยู่ภายในความคิดของทุกผู้คนที่ยืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้
ในบรรดาพวกเขาเหล่านี้ อาจมีเพียงไม่ถึงครึ่งที่ประสบผลสำเร็จ กลายมาเป็นนักล่ามังกรที่แข็งแกร่งได้ หรืออาจมีบางคนที่ตกตายลงเพราะถูกเผ่าพันธุ์มังกรสังหาร ความจริงอันโหดร้ายที่ไม่มีผู้ใดสามารถหลีกเลี่ยงได้ แม้จะพยายามหลบหนีเพียงใดก็ตาม
แต่ไม่ว่าจะเป็นยังไงก็ตาม
นี่ก็คือสัจธรรมของห้วงชีวิต
และยังเป็นเส้นทางที่เหล่านักล่ามังกรมากมายต่างก็ต้องไปให้ถึง
ทุกคนต่างก็พยักหน้ารับโดยไม่ได้นัดหมาย เข้าใจสิ่งเดียวกันโดยไม่จำเป็นต้องอธิบายให้มากความ
“โชคดีนะเจ้าชายน้อย นายจะต้องเป็นนักล่ามังกรที่แข็งแกร่งให้ได้ละ”
“ไว้เจอกันนะหวงเยี่ย ไม่ใช่สิ พวกเราอาจไม่ได้พบเจอกันอีกแล้วก็ได้ เพราะงั้นขอให้โชคดี!”
“เหอะๆ พวกเราคงจะคิดถึงนายชะมัด! คงไม่ได้เห็นเส้นผมสีฟ้าสว่างที่เปล่งประกายนั่นแล้วละ ไว้เจอกันใหม่”
บางคนหัวเราะเพื่อกลบความรู้สึก บางคนยิ้มอย่างพยายามรักษาความมั่นคงของตนเอง ขณะที่บางคนเพียงพยักหน้าโดยไม่กล่าวสิ่งใด
จากนั้นแต่ละคนก็เริ่มแยกย้ายไปยังขบวนรถไฟของตนเอง
