เสียงประกาศดังขึ้นเป็นระยะ บอกเวลาการออกเดินทางของแต่ละสาย ขบวนรถไฟค่อยๆเปิดประตูรับผู้โดยสารทีละกลุ่ม ฝีเท้าของผู้คนเคลื่อนผ่านไปอย่างต่อเนื่อง เสียงล้อกระเป๋าลากครูดไปกับพื้นชานชาลา เสียงสนทนาที่เคยดังกลับค่อยๆห่างไกลออกไปทุกขณะ
จนกระทั่งเหลือเพียงเงาร่างของหวงเยี่ยที่ยังคงยืนอยู่ ณ จุดเดิม
ไม่นานนัก ขบวนรถไฟของเขาก็มาถึง เสียงลมที่เกิดจากการหยุดของตัวขบวนพัดผ่านเสื้อโค้ทสีดำให้ไหวเล็กน้อย
หวงเยี่ยสูดลมหายใจเข้าลึก
ลมหายใจนั้นยาวนานกว่าปกติเล็กน้อย เหมือนต้องการจดจำทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่เบื้องหลังเอาไว้ในห้วงความคิด
จากนั้นเขาก็ก้าวเท้าออกไปข้างหน้า ไม่มีการหันกลับไปมอง ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
เพียงก้าวเดียว
ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
ประตูรถไฟเปิดออก เขาก้าวขึ้นไปภายในขบวนอย่างมั่นคง ก่อนที่ประตูจะปิดลงอย่างเงียบงัน
ตัดขาดโลกภายนอกออกจากพื้นที่เล็กๆแห่งนี้โดยสิ้นเชิง
ภายในขบวนรถไฟ บรรยากาศแตกต่างจากภายนอกอย่างชัดเจน เสียงรบกวนลดลง เหลือเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ทำงานอย่างราบรื่น เบาะนั่งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ พื้นที่ภายในสะอาดและถูกออกแบบมาเพื่อรองรับการเดินทางระยะไกล
