ขณะที่รถยนต์แล่นออกจากฐานบัญชาการอย่างเงียบงัน หวงเยี่ยกลับไม่ได้ปล่อยให้จิตใจล่องลอยไปกับทัศนียภาพยามเช้า ความสงบนิ่งที่ปรากฏบนใบหน้าของเขาเป็นเพียงผิวบางของคลื่น เบื้องลึกภายในนั้นกำลังจับสัญญาณบางอย่างที่ผิดแผกไปจากความเคยชิน
เส้นทางที่รถเคลื่อนผ่านหาได้มุ่งสู่ใจกลางเมืองอันเป็นที่พักของเขา หากค่อยๆเบี่ยงออกจากถนนสายหลัก เปลี่ยนเป็นเส้นทางที่เงียบขึ้น อาคารสูงเริ่มลดจำนวนลง บ้านเรือนบางตา
และในที่สุดทิวทัศน์ก็เปลี่ยนเป็นเขตชานเมืองที่แทบไร้ผู้คน หวงเยี่ยทอดสายตามองผ่านกระจกข้าง เห็นป้ายบอกทางที่ไม่คุ้นตา เสียงเครื่องยนต์ยังคงสม่ำเสมอ ทิศทางนั้นชัดเจนเกินกว่าจะมองข้าม
เขาเอนหลังเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“หมายความว่ายังไงเหรอท่านโอวยา”
ชายสวมแว่นที่กำลังจับพวงมาลัยอยู่หัวเราะออกมาในลำคอ
เขาไม่ได้หันกลับมามอง เพียงกล่าวต่อโดยสายตายังคงจับจ้องถนนเบื้องหน้า
“ท่านหวงเยี่ย.. ท่านคิดยังไงกับลัทธิศักดิ์สิทธิ์บูชามังกรหรือครับ”
คำถามนั้นกระทบใจหวงเยี่ยในชั่วพริบตา
นัยน์ตาของเขาหรี่ลงอย่างฉับพลัน ความสงบในดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคม ราวกับใบมีดที่เพิ่งถูกชักออกจากฝัก