ทันใดนั้นระบบกลืนกินมังกรของหวงเยี่ยก็เหมือนจะไม่พอใจกับความลังเลที่ยังคงเกาะกุมหัวใจของโฮสต์
【ช่วยไม่ได้】
ตัวของมันจึงค่อยๆแทรกซึมเข้าไปในความคิดและการตัดสินใจทีละน้อย ประหนึ่งสายหมอกที่เล็ดลอดผ่านรอยแยกของกำแพงหิน
ใช้พลังอำนาจของตนปรับเปลี่ยนความมีคุณธรรมของชายหนุ่มอย่างแยบยล บิดเบือนให้คลายตัวลง ทำให้ชายหนุ่มไม่ถูกยึดติดกับกรอบศีลธรรมดั่งเดิมที่แข็งทื่อและอ่อนต่อโลก ดังเมฆซึ่งล่องลอยไปตามกระแสลมของฟ้า และไม่ได้ตั้งคำถามว่าตนเองควรหยุดอยู่ในจุดใด
ความคิดของหวงเยี่ยเริ่มแปรเปลี่ยนโดยที่เจ้าตัวแทบมิทันสังเกต
ในตอนแรกนั้น เขายังหวาดกลัวต่อเหตุผลของการสังหาร ยังหวั่นไหวต่อภาพเลือดและเสียงร้องของมนุษย์
เขาพยายามปลอบตนเองว่าแม้จะมีอาชญากรเดินเพ่นพ่านอยู่ภายในเมือง แต่หน่วยงานรัฐหรือสมาพันธ์นักล่ามังกรก็คงจัดการอยู่ดี ไม่ว่าอย่างไร คนชั่วเหล่านั้นย่อมถูกจับกุม หรือไม่ก็ถูกประหารชีวิตจากการกระทำอันเลวทรามของตนเอง
“มันไม่ใช่หน้าที่ของข้า..”
“ถ้าข้าไม่ลงมือ..”
“โลกก็ยังหมุนต่อไปได้!”
【โลกหมุนต่อไปได้ แต่ผู้บริสุทธิ์บางคนอาจหยุดหมุนตลอดกาล】
