คำพูดสั้นๆของระบบนั้นฝังลึกเข้าไปในจิตใจ เป็นเหมือนกับเมล็ดพันธุ์ที่ถูกหว่านลงในดินอันอ่อนนุ่ม
เมื่อเวลาผ่านไปเพียงไม่นาน ความลังเลที่เคยหนาแน่นกลับถูกกัดกร่อนอย่างเงียบงัน
หวงเยี่ยเริ่มมองเหล่าอาชญากรเหล่านั้นเปลี่ยนไป จากเดิมที่เห็นเป็นมนุษย์ผู้หลงผิด บัดนี้กลับคล้ายเงาร่างที่ไร้คุณค่า เป็นดั่งมดปลวกซึ่งกัดกินเสาหลักของเมืองอย่างไม่หยุดหย่อน ตัวตนที่ควรถูกบดขยี้ก่อนจะขยายพันธุ์ความชั่วร้ายออกไป
“ไปกันเถอะระบบ”
“ถึงข้าหวงเยี่ยไม่อยากจะทำเช่นนี้ แต่ว่าถ้าปล่อยให้ไอ้พวกอาชญากรเดินเพ่นพ่านต่อไป..”
“คนบริสุทธิ์ก็คงจะถูกพวกมันปล้นชิงและฆ่าตายไปอีกมาก และข้าก็จะทำมันเพื่อความยุติธรรม!”
ค่ำคืนค่อยๆคลี่ตัวลงเหนืออาณาเขตเมือง แสงไฟจากตึกสูงและป้ายโฆษณาส่องสว่างตัดกับความมืดที่ปกคลุมท้องฟ้า
หวงเยี่ยยืนอยู่ภายในห้องพักสูงของตน มองเงาสะท้อนบนกระจกอย่างสงบ หยิบชุดโค้ทสีดำขึ้นมาสวมใส่ ผ้าคลุมศีรษะถูกดึงขึ้นปกปิดส่วนบนของใบหน้า รวมถึงเส้นผมสีฟ้าสว่างที่โดดเด่นซึ่งอาจเป็นจุดสังเกตแก่ผู้ใดก็ได้
