หวงเยี่ยลดระดับลงบนหลังคาอาคารหนึ่ง เงาของเขาแนบสนิทไปกับพื้นผิวสีดำ ดวงตาสีม่วงส่องประกายราวเปลวไฟในความมืด หัวใจของเขาเต้นอย่างสม่ำเสมอ ความลังเลที่เคยกัดกินจิตใจค่อยๆถูกแทนที่ด้วยความแน่วแน่และมุ่งมั่น
ภาพของอาชญากรในสายตาเขาไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป หากเป็นสิ่งมีชีวิตที่กัดกร่อนความสงบสุขของผู้บริสุทธิ์
“หากต้องมีผู้สวมบทเพชฌฆาต.. ข้าจะเป็นเอง!”
เสียงกระซิบของเขาถูกกลืนหายไปกับสายลม
ร่างของเขาพุ่งทะยานผ่านอากาศ ดุจเงามืดที่หลุดออกจากกำแพงตึกสูง
แล้วหายวับเข้าไปในบรรยากาศมืดค่ำที่เต็มไปด้วยแสงไฟนีออนและกิจการยามราตรี
ระบบกลืนกินมังกรเฝ้ามองทุกก้าวอย่างพึงพอใจ เพราะโฮสต์ของมันได้เริ่มก้าวเข้าสู่การเปลี่ยนแปลงอย่างแท้จริง
เมฆแห่งคุณธรรมที่เคยหนักแน่น บัดนี้ล่องลอยอย่างอิสระ พร้อมจะบดบังหรือเปิดเผยแสงสว่างตามเจตจำนงของผู้ถือครองพลัง
…
อาณาเขตภายในเมืองแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาลราวกับนครที่ไม่มีขอบเขต เส้นขอบฟ้าถูกบดบังด้วยเงาตึกสูงนับไม่ถ้วน
ถนนตัดผ่านกันดั่งเส้นสายบนแผ่นกระดาษขนาดมหึมา
ผู้คนหลายสิบล้านชีวิตอาศัยอยู่รวมกันใต้ผืนฟ้าเดียวกัน หลอมรวมเป็นสังคมที่ซับซ้อนและแปรปรวนอยู่ทุกลมหายใจ
