พื้นที่ของเมืองถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนอย่างมิอาจปฏิเสธ แม้สมาพันธ์นักล่ามังกรจะไม่อยากยอมรับการมีอยู่ของอาณาเขตส่วนนอก หรือบริเวณชานเมืองก็ตาม ใจกลางนครคือศูนย์รวมของอำนาจ ความมั่งคั่ง และระบบระเบียบที่ดูเหมือนมั่นคง
นักล่ามังกรเดินไปมาด้วยท่าทีองอาจ ร้านรวงหรูหราส่องประกายระยิบระยับยามค่ำคืน
ทว่าเมื่อก้าวพ้นเขตนั้นออกไป ชานเมืองกลับเผยอีกภาพหนึ่งซึ่งแตกต่างอย่างชัดเจน
บ้านพักเก่าโทรมเรียงรายแน่นขนัด ผู้คนจำนวนมากกว่าภายในใจกลางเสียอีกอาศัยอยู่ท่ามกลางตรอกซอกซอยที่คดเคี้ยว
ฐานะของประชากรในพื้นที่นี้มิได้ร่ำรวยนัก หลายชีวิตดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดในแต่ละวัน
เล่าลือกันว่าภายในชานเมืองนั้นเต็มไปด้วยอาชญากรและผู้กระทำผิดมากมาย ตั้งแต่การลักเล็กขโมยน้อย ไปจนถึงการปล้นชิงทรัพย์สินอย่างอุกอาจ และร้ายแรงที่สุดคือการข่มขืนและฆาตกรรม เสียงร้องไห้และความหวาดกลัวมักถูกกลืนหายไปในความมืดของค่ำคืน
มนุษย์มิได้มีเพียงด้านเดียว เมื่อมีแสงสว่างก็ย่อมมีเงามืดซ่อนอยู่เสมอ นั่นคือสัจธรรมที่อารยธรรมดำเนินไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
