ารหลักมีแต่เนื้อส่วนต่างๆ ของหมูป่า ต่อให้กินจนเอือมระอาก็ไม่มีทางเลือก
ยังคงเป็นอาเหลยที่แทะกระดูกอย่างเอร็ดอร่อยอยู่เหมือนเดิม
“เอาไว้ครั้งหน้าเจอลำธาร พวกเราจับปลาสดๆ มาทำน้ำแกงปลาสักหม้อดีกว่า กินแต่เนื้อทุกมื้อ เบื่อจะตายอยู่แล้ว” เซวียเสี่ยวหรั่นเอาตาข่ายจับปลามาด้วย สายตาจดจ้องแม่น้ำอยู่ตอนนี้เหี้ยมเกรียมเล็กน้อย
ความคิดนี้ไม่เลว เหลียนเซวียนพยักหน้าเห็นด้วย เนื้อตุ๋นสามมื้อ มันก็… น่าเบื่อจริงๆ นั่นแหละ
กินมื้อเที่ยงเสร็จ ก็ต้มน้ำครึ่งหม้อวางไว้ด้านข้าง ก่อนปูเสื่อของตนเอง
“เฮ่อ ข้าต้องนอนสักครู่ เหลียนเซวียน เวลาพักผ่อน อย่าเร่งข้าล่ะ”
เธอเริ่มปิดเปลือกตา
มุมปากของเหลียนเซวียนหยักโค้งบางๆ นั่งขัดสมาธิฟื้นฟูกำลังของตนเอง
แสงตะวันพอเหมาะยามเที่ยงสาดส่องลงมาบนร่างกายให้ความอบอุ่น แต่ตอนนี้ยังเป็นเดือนหนึ่ง ลมจากแม่น้ำพัดมาก็ยังพาความหนาวเย็นเสียดกระดูกมาด้วย
หลังจากนั้นหนึ่งเค่อ เหลียนเซวียนลืมตา หัวคิ้วย่นเข้าหากัน
แม่นางผู้นี้ยังหลับอยู่ มิหนำซ้ำยังหลับลึกอีกด้วย แบบนี้ไม่ได้ ลมแม่น้ำทั้งหนาวและชื้น หากตากลมมากเกินไปอาจเป็นไข้ลมหนาวได้
เหลียนเซวียนลังเลเล็กน้อย ก่อนตัดสินใจเขย่าปลุก
