ธอกลัวว่าจะระหว่างเดินทางเขย่าไปเขย่ามาจะหกหมด ก็เลยใช้ใบเผือกป่าห่อก่อนแล้วค่อยยัดลงไปในโถ
“เสื่อก็ต้องเอาไป มิเช่นนั้นตอนกลางคืนก็คงต้องหลับบนโขดหินไม่ก็บนกองฟาง”
ก้อนหินแข็งเกินไป กองฟางก็มักมีแมลง ไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีทั้งคู่ เสื่อฟางไม่หนัก ม้วนหน่อยก็พกไปได้ไม่ลำบาก ตอนที่เธอสานก็ไม่ได้ทำผืนใหญ่มาก ดังนั้นพกพาค่อนข้างสะดวก
เซวียเสี่ยวหรั่นนับจำนวนสิ่งของที่พวกเขามีอยู่ตอนนี้
น้ำหนักมากสุดก็คือเนื้อหมูป่า เนื้อปลากลับพร่องไปมากแล้ว เหลือเพียงไม่กี่ตัว
เมื่อปัญหาก็คือขนไปทั้งหมดไม่ได้ ก็ต้องกินให้หมด เซวียเสี่ยวหรั่นก็เลยทำอาหารเช้าออกมาชุดใหญ่ ทั้งคนทั้งลิงต้องกินแต่เนื้อจนแน่นท้องแต่เช้า
“ในถ้ำยังมีเนื้อเหลืออีกมาก ไม่รู้ว่าจะล่อเสือตัวนั้นมาได้หรือเปล่า”
เซวียเสี่ยวหรั่นสะพายเป้ไว้ด้านหน้า และสะพายกระบุงใบใหญ่ขึ้นหลัง หันไปมองสถานที่ที่พวกเขาอยู่อาศัยมาหนึ่งเดือนกว่าพลางทอดถอนใจ
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยไม่รู้ว่าเธอถอนใจเรื่องอะไร แต่มันเคยชินกับการติดตามข้างกายพวกเขาแล้ว
อาเหลย เมื่อเจ้าเลือกติดตามข้า เช่นนั้นต่อไป พวกเราก็มาพึ่งพาอาศัย เอาตัวรอดในโลกอันแปลกแยกใบนี้ร่วมกันเถอะ
เหลียน
