่ ได้ไปพบยายเมิ่งที่สะพานไน่เหอแน่นอน”
เซวียเสี่ยวหรั่นร่ายออกมาเป็นชุด
เหลียนเซวียนฟังมาถึงประโยคสุดท้ายก็อึ้งงัน
นางพูดไม่ผิด
ด้วยสถานการณ์ของเขาตอนนี้ ต่อให้แยกทิศทางได้ คิดจะออกจากภูเขาตรงไปทางเหนือย่อมมีอุปสรรคมากมาย
ดังนั้นสิ่งสำคัญคือต้องรีบออกจากภูเขาให้ได้ก่อน
แต่การล่องแพไปตามลำน้ำกลับไม่อาจทำได้ แม่น้ำทางใต้มีมากมาย แตกแขนงออกไปหลายสาขา น้ำตกเชี่ยวกรากก็พบเห็นบ่อยครั้ง ความอันตรายมากกว่าภูเขาหลายเท่า
เขาเหลือบมองเซวียเสี่ยวหรั่นปราดหนึ่ง แม่นางผู้นี้บางครั้งก็ชอบพูดพล่ามไร้แก่นสาร บางครั้งก็ดูมีปฏิภาณไหวพริบจับจุดสำคัญได้
ในความพิลึกพิลั่นยังแฝงไปด้วยความเฉลียวฉลาดและเจ้าเล่ห์
“เรียน… หนังสือ… กี่… ปี… แล้ว”
“ข้าเหรอ อืม… ขอนับก่อน” เซวียเสี่ยวหรั่นจำไม่ได้จริงๆ “ประถมหกปี มัธยมต้นกับมัธยมปลายหกปี รวมเป็นสิบสองปี เฮ่อ สิบปีตรากตรำข้างหน้าต่างหนาว [1] ตัวข้าพากเพียรมาแล้วถึงสิบสองปี เหมันต์หนาวเหน็บคิมหันต์ร้อนระอุล้วนไม่เคยได้หยุดพักผ่อน อุทิศช่วงเวลาที่งดงามที่สุดให้กับตำราไปทั้งหมด”
แต่ผลสุดท้าย เธอกลับสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ผ่าน คิดมาถึงตรงนี้ น้ำตาของเซวียเสี่ยวหรั่นก็ไหลเป็นทาง
สิบปีตรากตร
