ย่องออกไปแล้ว
“อากาศเย็นแบบนี้ยังหนีออกไปอีก ตัวมีขนก็ดีอย่างนี้ ไม่ต้องกลัวหนาว” เซวียเสี่ยวหรั่นอาศัยช่วงเวลาว่าง หยิบเสื้อที่ถักเสร็จไปแล้วครึ่งตัวมาถักต่อ
ตัวมีขนก็ดี? ถ้าเกิดมันขึ้นบนตัวเจ้าจริงๆ เกรงว่าจะร้องไห้แทบไม่ทัน เหลียนเซวียนสบประมาทอยู่ในใจ
“หนาวจังเลย หิมะใกล้จะตกแล้วแน่เลย ต้องรีบถักเสื้อแล้ว มิเช่นนั้นแม้ว่าจะมีกองไฟยามค่ำคืน ก็อาจยังแข็งตายได้”
สองวันก่อน เซวียเสี่ยวหรั่นถักชุดของตนเองเสร็จแล้ว ตอนนี้กำลังถักเสื้อกับกางเกงให้เหลียนเซวียน
“ครั้งนี้ตัดเถาเฮ่อมาไม่น้อย เส้นใยที่ต้มออกมาก็เยอะมาก ส่วนที่เหลือเอามาใช้ถักถุงเท้ากับถุงมือดีกว่า”
เซวียเสี่ยวหรั่นขยับมืออย่างรวดเร็ว หิมะจะตกแล้ว อุณหภูมิต้องต่ำลงมากแน่ๆ ขนาดตอนนี้เธอสวมใส่เสื้อผ้าที่ถักเสร็จแล้วยังรู้สึกหนาว เหลียนเซวียนสวมแค่เสื้อกางเกงอย่างละตัวจะหนาวแค่ไหน
หลังน้ำเดือดแล้ว ก็ตักออกมาล้างหน้าบ้วนปาก และเริ่มตุ๋นกระดูก
ประตูเล็กที่ปิดอยู่ถูกเปิดออก หลังจากอาเหลยวิ่งเข้ามาแล้วก็หันไปปิดประตู แล้วค่อยเดินเข้ามา
ขาของมันข้างที่หักสามารถแตะพื้นได้บ้างแล้ว บนเขาไม่มียาสมานแผล เซวียเสี่ยวหรั่นใช้น้ำมันเลียง
