ผาทาบางๆ ให้ ตอนนี้แผลตกสะเก็ดแล้ว รอแค่กระดูกส่วนที่หักค่อยๆ สมานกัน
“แหม เจ้าตัวน้อยนี่แสนรู้ไม่เบา กลับมาแล้วรู้จักปิดประตูด้วย” เซวียเสี่ยวหรั่นเอื้อมมือไปลูบหัวของมัน
“เจี๊ยกๆ ” อาเหลยนั่งลงผิงไฟรับความอบอุ่น พอได้สัมผัสกับกองไฟนานวันเข้า มันจึงเคยชินกับการผิงไฟแล้ว
เซวียเสี่ยวหรั่นมองมันอย่างเวทนา “มันต้องไปหาฝูงลิงที่ดงกล้วยแน่ๆ”
อาเหลยย่องไปแถวดงกล้วยแทบจะทุกวัน
ฝูงลิงอพยพทิ้งลูกลิงบาดเจ็บสาหัสเอาไว้ โอกาสที่จะไม่กลับมาอีกมีถึงแปดเก้าส่วน ลิงน้อยไปหาทุกวันก็ไร้ประโยชน์
เหลียนเซวียนเห็นลิงบนเขาราชันโอสถมามาก จึงเข้าใจลักษณะนิสัยของพวกมันเป็นอย่างดี ลิงน้อยตัวนี้ถูกทอดทิ้งโดยสิ้นเชิง ไม่มีทางหาฝูงพบ หรือต่อให้วันหนึ่งได้เจอฝูง ฝูงลิงก็อาจไม่ยอมรับมัน
ลิงที่ได้รับการเลี้ยงดูจากมนุษย์ ย่อมติดกลิ่นอายมนุษย์ ฝูงลิงความรู้สึกไว คิดจะกลับไปฝูงเดิมก็คงยากแล้ว
แม้ว่าแม่นางผู้นี้จะไม่ได้ฝึกลิงน้อยเป็นพิเศษ แต่แค่เธอพูดซ้ำบ่อยๆ กระบวนการฝึกฝนก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“อาเหลย บนพื้นมันเย็น อย่านั่งพื้น ไปลากเสื่อมา อ้า ใช่แล้ว ต้องแบบนี้สิ ฉลาดจริงๆ เดี๋ยวจะให้รางวัลเจ้าเป็นกระดูกชิ
