ย
เขายื่นไม้เท้ากวาดไปข้างหน้า สวมรองเท้าฟางอย่างแม่นยำแล้วเดินตรงไป
เซวียเสี่ยวหรั่นวิ่งไปรับตาข่ายดักปลาจากมือเขา แล้วช่วยประคองแขนเดินกลับมาที่ริมฝั่งด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “เหลียนเซวียน ท่านเก่งกาจมาก จับครั้งไหนก็ได้ครั้งนั้นไม่มีพลาด”
จับปลาไหนเลยต้องใช้ความเก่งกาจ แค่จับจังหวะได้ นางก็สามารถจับได้ในทีเดียวเหมือนกัน เพียงแต่นางใจร้อนเกินไป
ทั้งสองเดินไปถึงข้างตะกร้าหวาย ปลาตัวใหญ่ที่ดิ้นพราดตัวนั้นแน่นิ่งไปแล้ว
“ปลาหนึ่งตะกร้า กับหัวเฝิ่นเฮ่ออีกตะกร้า ข้าจะหิ้วปลาไปวางตรงช่วงทางแยกของแม่น้ำก่อน แล้วค่อยกลับมาเอาหัวเฝิ่นเฮ่อ ท่านกับลิงน้อยค่อยๆ เดินกลับไปก็พอ ช้าหน่อยไม่เป็นไร
เซวียเสี่ยวหรั่นอารมณ์ดีเป็นพิเศษ หลังส่งมีดเงินให้เหลียนเซวียน ก็เดินเข้าไปหาปลาตัวใหญ่แล้วจับมันโยนเข้าไปในตะกร้า
เธอก้มลงออกแรงยกขึ้น อื้อหือ หนักจริงๆ เธอต้องเค้นสุดแรงถึงจะยกขึ้น พลางกัดฟันเดินไปข้างหน้า
ถึงเวลาแบบนี้ทีไร เหลียนเซวียนก็รู้สึกละอายใจทุกครั้ง งานหนักแบบนี้ไม่ควรให้สตรีนางหนึ่งมารับผิดชอบ
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยหันไปมองเขาพลางร้องถามว่าทำไมเขาไม่เดิน
เหลียนเซวียนไม่ขยับ เขารอให้หญิงสาวกลับมาเอาหัวเฝิ่
