นเฮ่อก่อนถึงจะเดินไป
อาเหลยเห็นเขาไม่ขยับก็รู้สึกหงุดหงิด เดินไปข้างหน้าสองสามก้าว พอนึกถึงก่อนหน้านี้ที่เซวียเสี่ยวหรั่นกำชับมันว่าให้ตามเหลียนเซวียน ก็เลยเดินวนไปวนมาอยู่แถวนั้น
เหลียนเซวียนได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวของมันก็นึกสะท้อนใจมาก เจ้าลิงน้อยตัวนี้เฉลียวฉลาดและมีความรู้สึกนึกคิดเช่นเดียวกับมนุษย์ ในช่วงเวลาไม่นาน มันสามารถเข้าใจความหมายของแม่นางผู้นั้น ทั้งยังเชื่อฟังและปฏิบัติตาม ช่างเป็นสิ่งที่น่าเหลือเชื่อจริงๆ
อาจเป็นเพราะสิ่งของหนักเกินไป ทั้งที่ระยะทางแค่สั้นๆ หนึ่งเค่อหลังจากนั้น เหลียนเซวียนถึงได้ยินเสียงนางย้อนกลับมา
“เดินไปได้ครึ่งทางปลาใหญ่ตัวนั้นกระโดดออกมาอีก ทำเอาข้าต้องไล่จับอยู่นาน เปลืองแรงชะมัด”
เซวียเสี่ยวหรั่นบ่นอุบ “แล้วทำไมพวกท่านถึงไม่ขยับกันเลยล่ะ ข้ามาเอาหัวเฝิ่นเฮ่อก็ไปได้แล้ว ไม่ต้องอยู่รอก็ได้”
เห็นพวกเขายังอยู่ที่เดิม เซวียนเสี่ยวหรั่นก็ขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้
พอได้ยินเสียงบ่นปากเปียกปากแฉะของนาง เหลียนเซวียนก็เริ่มขยับไม้เท้า
เซวียเสี่ยวหรั่นแลบลิ้นปลิ้นตาใส่แผ่นหลังของเขา ก่อนอุ้มเฝิ่นเฮ่อที่มัดรวมกันขึ้นมา แล้วยกเท้าเตรียมจะเดิน
แต่เหลียนเซวียนซึ่งนำอ
