ในที่สุด ก็ต้องยอมให้อาเหลยตามไปด้วยกัน
“อาเหลย ถ้าสมมติเจอกับหมูป่า เจ้าต้องรีบปีนขึ้นไปหลบบนต้นไม้เลยนะ เข้าใจไหม อย่าเข้าตัวเองเข้าไปขวางเป็นอันขาด หากเจ้าไม่เชื่อฟัง ต่อไปพี่สาวจะไม่พาเจ้าออกไปไหนอีกแล้ว เข้าใจหรือไม่”
เซวียเสี่ยวหรั่นปากเปียกปากแฉะกำชับเรื่องที่ต้องระวัง ทั้งยังเลียนเสียงขู่แฮ่ๆ แบบหมูป่าอีกด้วย ให้อาเหลยเข้าใจว่าหมูป่าเป็นสัตว์ประเภทไหน
ได้ยินนางเลียนแบบเสียงหมูป่าโดยไม่ห่วงภาพลักษณ์ตนเองแม้แต่น้อย เหลียนเซวียนซึ่งเดินอยู่ด้านหลังก็ไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือว่าถอนหายใจมากกว่ากัน
เซวียนเสี่ยวหรั่นมือหนึ่งถือตาข่ายดักปลา อีกมือหิ้วตะกร้า หลังสะพายเป้ ส่วนสเปรย์พริกกับมีดสองเล่มล้วนพกติดตัว
“เหลียนเซวียน นี่ให้ท่าน ข้าจะวิ่งล่วงหน้าไปก่อน ว่าจะตัดเถาเฮ่อกลับไปสักหน่อย” เธอวางมีดพับสีเงินใส่มือของเหลียนเซวียน
เหลียนเซวียนอึ้งไปชั่วขณะ นางจะวิ่งไปก่อน?
“ข้าเป็นคนว่องไว ตัดเถาเฮ่อสักสองสามต้น ไม่รั้งอยู่นานนักหรอก ท่านเดินเลียบริมฝั่งแม่น้ำไปเรื่อยๆ ก็พอ” เซวียเสี่ยวหรั่นฉวยโอกาสที่เขายังอึ้งอยู่ วิ่งราวกับติดพายุไว้ใต้ฝ่าเท้า พริบตาเดียวก็ไปไกลโพ้นแล้ว “อาเหลย เจ้าอยู่กับเหลีย
