เข้ามาติดตาข่ายแล้วแท้ๆ” เสียงหงุดหงิดของหญิงสาวแว่วมา
มุมปากของเหลียนเซวียนโค้งขึ้นน้อยๆ อย่างอดไม่ได้
แน่นอนว่าเซวียเสี่ยวหรั่นไม่ยอมแพ้ เธอยังคงยื่นตาข่ายลงไปในน้ำอีกครั้ง พลางกลั้นหายใจรออย่างสงบนิ่ง
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยวิ่งเข้าไปหาเธอพลางร้องเรียก แต่เซวียนเสี่ยวหรั่นรีบทำเสียงชู่บอกให้มันเงียบ
อาเหลยอยากรู้อยากเห็นนั่งลงข้างตัวเธอ พลางเบิกตาจ้องลงไปในน้ำ
ผ่านไปครู่หนึ่ง ความเคลื่อนไหวแบบเดิมก็เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง แล้วก็ล้มเหลวอีกอย่างไม่คาดฝัน
“เฮ่อ ปลาที่นี่เหลี่ยมจัดเกินไปแล้ว” เซวียเสี่ยวหรั่นไม่ยอมแพ้ เห็นอยู่ว่าปลามาถึงหน้าตาข่าย แต่พอเธอยกมือจะดักขึ้นมา กลับจับมันไม่ได้
หางตาของเหลียนเซวียนเชิดขึ้นเล็กน้อย การมองปลาจากผิวน้ำไม่ใช่มุมที่แม่นยำ ประกอบกับนางเคลื่อนไหวไม่เร็วพอ จับปลาไม่ได้ก็เป็นเรื่องปรกติ
เซวียเสี่ยวหรั่นทำซ้ำอีกห้ารอบ จับได้แต่ความว่างเปล่ากลับมาตลอด
เธอชักเริ่มโมโห เดิมทีนึกว่าลำธารแห่งนี้มีปลามากมาย จะจับสักกี่ตัวก็ได้ ใครเล่าจะรู้ว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด ตกมาครึ่งค่อนวันยังไม่ได้ปลาสักตัว
เหลียนเซวียนกลั้นหัวเราะ หยิบไม้เท้าค่อยๆ เดินเข้าไปหา พลางยื่นมือออกไ
