่าเช่นกัน
ที่เธอพูดไม่เกินจริงแม้แต่น้อย แค่นึกถึงกลิ่นแสบร้อนรุนแรงที่เคยมีบทเรียนมาแล้วครานั้น เหลียนเซวียนก็รู้สึกระคายจมูกแล้ว
นางเก็บพริกที่เป็นน้ำเหล่านั้นอย่างไร เหตุใดถึงพ่นออกมาได้ดีขนาดนั้น เหลียนเซวียนนึกกังขา
“ถ้ากล้ามาอีกละก็ ข้าจะให้มันได้ลิ้มรสน้ำตานองหน้าไปเลย ฮ่าๆๆ”
เซวียเสี่ยวหรั่นหัวเราะอย่างลำพองใจ
แม่นางผู้นี้ เจ้าแน่ใจหรือว่าเจอหมูป่าครั้งหน้า สองขาของเจ้าจะวิ่งเร็วกว่าสี่ขาของพวกมัน เหลียนเซวียนปรามาสในใจ
พอมาถึงริมธาร เซวียเสี่ยวหรั่นก็ประคองเหลียนเซวียนนั่งลงบนโขดหิน ก่อนหันไปมองโดยรอบว่าจะเริ่มจับปลาจากตรงไหนดี
“ที่นี่มีปลาเยอะมาก” เซวียเสี่ยวหรั่นดวงตาเป็นประกาย หยิบตาข่ายดักปลาขึ้นมา เหยียบก้อนหินริมธารเดินไปอย่างระมัดระวังจนไปถึงส่วนที่ระดับน้ำค่อนข้างลึก
เธอค่อยๆ ยื่นตาข่ายลงไปในน้ำ ปลาด้านล่างตกใจว่ายหนีทันควัน แต่เธอก็ไม่รีบร้อน สะกดกลั้นอารมณ์รอคอยอย่างเงียบเชียบ
เหลียนเซวียนฟังเสียงการไหลของกระแสน้ำก็รู้ว่าลำธารตรงส่วนนี้ค่อนข้างนิ่ง ฝูงปลาคงจะมีไม่น้อย แม่นางผู้นี้หาที่ได้ดียิ่ง
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังต๋อม หลังจากนั้นผิวน้ำก็แตกกระจาย
“เฮ่อ… ทำไมหนีไปได้ล่ะ
