หลังจากที่ทั้งสองอาบน้ำเสร็จ ก็สดชื่นแจ่มใสอย่างเห็นได้ชัด
“อื้อหือ เหมือนได้ล้างดินสามชั่งออกไป รู้สึกตัวเบาราวกับนกนางแอ่นเลย” เซวียเสี่ยวหรั่นหัวเราะอย่างเริงร่าพลางคลี่กางเกงออกแล้วชูขึ้นผิงไฟ
ต้องผิงให้แห้ง กางเกงที่ถักจากเส้นใยของเถาเฮ่อ ดูเหมือนจะหนาเตอะ แต่พอสวมเข้าไปแล้ว กลับรู้สึกว่าลมทะลุเข้ามาได้ทั้งตัว เย็นกว่ากางเกงเก้าส่วนของเธออีก
ดินสามชั่ง? มือที่กำลังบิดผมของเหลียนเซวียนชะงักไปหนึ่งจังหวะ เหลือบมองนางอย่างละเหี่ยใจ พูดเกินจริงเสียไม่มี
เหลียนเซวียนยังคงสวมอาภรณ์ชุดเดิม มีหนังงูเป็นเสื้อกั๊กสวมทับ เรือนผมของเขาทั้งยาวดกดำ การขยี้ให้แห้งหลังสระไม่ใช่เรื่องง่าย
ดังนั้นเขาจึงแค่ขยี้ส่งเดชสองสามครั้ง แล้วปล่อยผมเปียกชื้นสยายไปบนแผ่นหลัง
เซวียเสี่ยวหรั่นทนมองไม่ไหว ยัดกางเกงใส่มือเขา “ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้ ผมยังมีน้ำหยดอยู่เลย หากไม่ขยี้แรงๆ แล้วเมื่อไรมันถึงจะแห้งหมดล่ะ เอ้ารับไป ช่วยข้าผึ่งกางเกงให้แห้ง เดี๋ยวข้าจะขยี้ผมให้ท่านเอง”
พูดจบก็หยิบผ้าเช็ดตัวของเขามาบิดอย่างแรงจนหมาดแล้วค่อยขยี้ผมที่เปียกชื้นด้านหลังให้เขา
ครานี้เหลียนเซวียนคร้านจะหลบเลี่ยงแล้ว ชูกางเกงของเธอ
