ขึ้นพลางทอดถอนใจ ยากจะอธิบายอารมณ์ให้ชัดเจนได้
แม่นางผู้นี้ไม่เคยตระหนักเลยว่าชายหญิงมิพึงชิดใกล้ ไม่มีใครเคยสอนนางหรืออย่างไรว่า ห้ามแตะต้องผมของบุรุษตามอำเภอใจ
“ท่านย่าของข้าบอกว่าหากชอบปล่อยให้ผมเปียกชื้น พอแก่ตัวมักจะปวดศีรษะ”
เซวียเสี่ยวหรั่นบิดผมเรือนผมยาวดำสนิทของเขา หยาดน้ำก็หยดติ๋งๆ ออกมา
ใช่ว่าเธอไม่ตระหนักถึงขอบเขตระหว่างชายหญิง ในทางตรงข้ามตั้งแต่ขึ้นชั้นมัธยมปลายปีที่สาม [1] เป็นต้นมา นอกจากหัวหน้าชั้นที่เธอแอบมีใจให้อยู่บ้าง แม้แต่มือของพวกผู้ชายเธอยังไม่สัมผัสด้วยซ้ำ
แนวคิดของเธอกับเหลียนเซวียนไม่เหมือนกัน การตระหนักถึงขอบเขตระหว่างชายหญิงย่อมต่างกันด้วย
เหลียนเซวียนรู้สึกการกระทำเช่นนี้ดูใกล้ชิดกันเกินไป ขณะที่เซวียเสี่ยวหรั่นกลับมองเป็นเรื่องธรรมดา ประกอบกับในสายตาเธอเห็นเหลียนเซวียนเป็นผู้บาดเจ็บต้องการการดูแล การขยี้ผมให้แห้งจะเป็นการละเมิดขอบเขตระหว่างชายหญิงได้อย่างไร
แน่นอน ไม่เคยมีใครสั่งสอนเธอว่าห้ามแตะต้องเส้นผมของผู้ชาย ในโลกของเธอไม่มีธรรมเนียมโบราณคร่ำครึทำนองนี้
“เฮ่อ ผมของท่านยาวเกินไปแล้ว ไม่มีความจำเป็นจะไว้ยาวไปทำไม ดูแลยากจะตาย หากผมของข้ายาวขนาดนี้
