ย
ด้วยรู้ว่าอาเหลยสามารถพาไปหาผลไม้ เธอก็เลยพาอาเหลยตระเวนไปทั่วภูเขา
เพียงแต่อากาศเริ่มหนาว หมดฤดูกาลของผลไม้ไปแล้ว แม้ว่าจะหาได้ แต่ผลไม้ที่เลยฤดูกาลก็เหี่ยวเฉาหมดแล้ว
“เฮ่อ เสียดายจัง เน่าเสียหมดแล้ว” เซวียเสี่ยวหรั่นโยนผลไม้เน่าในมือทิ้งไปพลางบ่นงึมงำ
อาเหลยหาผลไม้พบ เพราะเป็นของที่เหล่าวานรทั้งหลายโปรดปราน แต่ตอนนี้กินไม่ได้แล้ว
อาเหลยนั่งลงข้างๆ ไม่รู้ว่าเด็ดต้นอะไรมาแทะกิน
“อาเหลย เจ้ากินอะไรน่ะ? ตะไคร่น้ำ? ”
เซวียเสี่ยวหรั่นก้มลงไปพิจารณาอย่างละเอียด ก็ตะลึงพรึงเพริด ลิงกินตะไคร่น้ำด้วยหรือ?
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยยื่นส่วนที่เหลือให้เธอ
“เอ้อ... ข้าไม่กินหรอก ขอบใจนะอาเหลย” เซวียเสี่ยวหรั่นรีบโบกมือปฏิเสธ
“เจี๊ยกๆ” แต่อาเหลยกลับยังคงยืนกรานจะยื่นให้เธอ ประหนึ่งว่าตะไคร่น้ำในมือเป็นของอร่อยมาก มันต้องการแบ่งปันให้เธอ
ประเสริฐ เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกจนใจอยู่บ้าง จำต้องบิมาชิ้นเล็กๆ แล้วลองชิมดู ของที่ลิงกินได้ตามหลักการแล้วน่าจะไม่มีพิษ
ให้ตายเถอะ! ทั้งขมทั้งเค็ม เซวียเสี่ยวหรั่นนิ่วหน้า หันไปส่ายหน้ากับอาเหลย
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยนึกสงสัยที่เธอไม่ชอบ
เค็ม!
ผ่านไปครู่หนึ่งเซวียเสี่ย
