วเข้มบ้างอ่อนบ้างยาวเป็นพรืด
“ตรงนั้นมีอะไร? เกาลัดเหรอ?” เซวียเสี่ยวหรั่นหยิบเกาลัดขึ้นมาถามอาเหลย
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยทำหน้ายู่ พลางชี้ไปตรงนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีก
เซวียเสี่ยวหรั่นดวงตาทอประกายวิบวับ
ตามอาเหลยลงเขาก่อนอย่างกระตือรือร้น หลังจากปีนขึ้นไปบนเนินเขาอีกลูกหนึ่ง ก็พบสิ่งที่น่าตื่นเต้น ยังมีเกาลัดอีกต้นหนึ่งจริงๆ
ผลของมันกลาดเกลื่อนอยู่บนเนินแห่งนั้น
ขณะที่เธอกำลังจะเท้าสะเอวหัวเราะร่า ก็ถูกผลสีส้มเป็นพวงๆ ข้างต้นเกาลัดสูงใหญ่ดึงดูดสายตาก่อน
“นั่นอะไร?” เซวียเสี่ยวหรั่นกะพริบตาถี่ๆ หรี่ตามองอย่างพินิจ “ลูกพลับ?”
ผลไม้ตะกร้าแล้วตะกร้าเล่าถูกขนเข้ามาในถ้ำ เหลียนเซวียนยังตกตะลึง
เซวียเสี่ยวหรั่นมองลูกพลับที่เด็ดมาพร้อมกับกิ่งของมัน พลางยิ้มกว้างเห็นแต่ฟันไม่เห็นตา
“ลูกพลับที่ยังไม่สุกงอมเอามาปอกเปลือกตากแดดให้กลายเป็นพลับแห้ง เอาไว้กินระหว่างเดินทางได้ ฮิๆ แต่น่าเสียดายเน่าคาต้นไปเยอะเลย”
ในป่าดงพงไพร สิ่งที่มีมากย่อมเป็นผลไม้นานาชนิด ลิงน้อยพาเธอไปเก็บ เหลียนเซวียนย่อมไม่แปลกใจ
เซวียเสี่ยวหรั่นทำงานยุ่งตลอดช่วงเช้า เอาเกาลัดกับลูกพลับมากองเต็มพื้น
หลังกินมื้อเที่ยงแล้ว เธอก็ยังไม่อยู่เฉ
