หรั่นหยิบเกาลัดขึ้นมาผลหนึ่ง จงใจตีหน้าเศร้าแกล้งหลอกอาเหลย
ช่วงนี้สิ่งที่ทำให้อาเหลยอารมณ์ดีก็คือการได้กินเกาลัด หากรู้ว่าใกล้จะไม่มีกินแล้วจะต้องเต้นเป็นเจ้าเข้าแน่นอน
แน่นอนว่าปริมาณของเกาลัดบนไหล่เขาก็มีไม่มากแล้วจริงๆ
ผู้ใหญ่สองคนกับลิงหนึ่งตัว ไม่มีอาหารหลัก เกาลัดกับหัวเฝิ่นเฮ่อเป็นพืชที่มีแป้งสูง ปริมาณในการบริโภคย่อมจะเยอะมาก
ลิงน้อยมักจะเอามาเป็นของกินเล่นอยู่บ่อยครั้ง เหลียนเซวียนรูปร่างสูงใหญ่ มักหิวเร็ว แม้ว่าเขาจะสงวนท่าทีตลอดมา แต่เซวียเสี่ยวหรั่นไหนเลยจะทนดูเขาหิวได้ จึงคั่วเกาลัดให้เขากินอยู่เสมอ
เธออดโซจนผอมลงไปมาก แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่เท่าเหลียนเซวียน เห็นเรือนร่างสูงใหญ่ที่มีแต่หนังหุ้มกระดูกของเขาทีไร เซวียเสี่ยวหรั่นก็รู้สึกแสบจมูกไปเสียทุกครั้ง
ดังนั้นเธอจึงพยายามเพิ่มอาหารให้เขาในแต่ละมื้ออย่างสุดกำลัง
อย่างไรเสียเธอยังมีพื้นที่เหลือให้ผอมอีกมาก แต่เขาไม่อาจผอมไปมากกว่านี้อีกแล้ว
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยวิ่งเข้ามาถึงข้างตัวเธอ แล้วยื่นเท้าหน้าชี้ไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง
เซวียเสี่ยวหรั่นหันไปมองตามทางที่มันชี้นำ เฮ่อ… ไกลเกินไป ต้องโทษสายตาย่ำแย่ของเธอ จึงเห็นแต่สีเขีย
