วันรุ่งขึ้นตื่นขึ้นมาตอนเช้า เซวียเสี่ยวหรั่นเริ่มปวดท้องขึ้นมาอีกแล้ว เธอเดินเข้าไปหาเหลียนเซวียนเอง และยื่นมือให้เขาอย่างว่าง่าย
มือเย็นเฉียบของเธอทำให้เหลียนเซวียนคิ้วขมวดอย่างอดไม่ได้ เพื่อให้ภายในถ้ำอุ่นขึ้น เขาเติมฟืนให้ไฟลุกโชนตลอดทั้งคืน แต่นางกลับไม่อุ่นขึ้นเลย
ร่างกายของสตรีอ่อนแอเพียงนี้เชียวหรือ
แม้เซวียเสี่ยวหรั่นจะปวดท้อง แต่สีหน้าก็ยังคงยิ้มแย้ม ต่างจากเขาที่ทำหน้าเหมือนไปโกรธไปแค้นใครมา
“ต่อไปภรรยาของท่านต้องโชคดีมากแน่ๆ เมื่อไรก็ตามที่ปวดท้อง แค่ยื่นมือให้ท่านก็จะบรรเทาลงได้ทันที เหมือนมียาแก้ปวดพกติดกายตลอดเวลา ฮ่าๆ”
เซวียเสี่ยวหรั่นฉีกยิ้มหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ตราบใดที่มีเขาอยู่ ระหว่างการเดินทางหลังจากนี้เธอก็ไม่ต้องกังวลว่าจะปวดท้องจนต้องลงไปกลิ้งกับพื้นช่วงมีระดูอีกแล้ว
มือของเหลียนเซวียนที่กดนวดอยู่ชะงักไปหนึ่งจังหวะ เหลือบมองนางด้วยสีหน้าชอบกลปราดหนึ่ง
พอความปวดในช่องท้องบรรเทาลงแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นก็เอาเชือกฟางที่สานเป็นเข็มขัดเมื่อวานนี้มาคาดเอว
ช่วงนี้เธอผอมลงฮวบฮาบ หากไม่คาดเข็มขัดก็คงสวมกางเกงไม่ได้อีกแล้ว
ช่วงเช้า เซวียเสี่ยวหรั่นนั่งถักกางเกงอยู่ข้างกองไฟ เม
