ไม่ดี ยังรู้จักกลับมาหาพวกพ้องที่ดงกล้วย
น่าเสียดายที่ฝูงลิงจากไปแล้ว
เห็นอาเหลยวิ่งกะเผลกด้วยสามขา เซวียเสี่ยวหรั่นก็รันทดใจอยู่บ้าง
ไม่รู้ว่าฝูงลิงจะกลับมาดงกล้วยอีกหรือเปล่า หรือว่าลิงฝูงอื่นจะต้อนรับอาเหลยเข้าร่วมฝูงหรือไม่
ไม่อย่างนั้น ต่อไปอาเหลยจะทำอย่างไร ต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวในป่า หรือว่าติดตามเธอกับเหลียนเซวียนออกไปจากภูเขา? แต่มันจะปรับตัวเข้ากับโลกภายนอกได้หรือ
การเผชิญหน้ากับโลกที่ไม่รู้จักมักคุ้น เธอเองยังไม่แน่ใจเลยว่าจะใช้ชีวิตอย่างเป็นปรกติสุขได้หรือไม่ หากพามันไปด้วย ก็ต้องรับผิดชอบเลี้ยงดูมันตลอดชีวิต เธอจะสามารถทำได้หรือเปล่าเนี่ยสิ
เซวียเสี่ยวหรั่นยังไร้หนทาง
ระหว่างเดินอยู่ในป่า มีน้ำค้างหยดลงมารดต้นคอของเธอ ทำให้สะดุ้งได้สติกลับมา
จะคิดมากไปทำไม เรือไปถึงหัวสะพานย่อมตรงเอง [2] เรื่องหลังออกจากภูเขา ก็รอให้ถึงวันนั้นค่อยว่ากันอีกที วิตกแต่ตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์
ส่วนเรื่องของอาเหลย รอให้ขาของมันหายดีก่อนค่อยให้มันตัดสินใจเอาเอง
เธอตามอาเหลยเข้าไปในดงกล้วย หลังจากอ้อมผ่านช่องเขาแห่งหนึ่งมาแล้ว ต้นทับทิมเตี้ยๆ ต้นหนึ่งก็ปรากฏสู่สายตา
“โอ้โห ที่แท้ก็ใกล้แค่นี้เอง
