อย่างกระหยิ่มใจ
แน่นอนว่าไม่คุ้นชิน แต่เมื่อนางตั้งใจเก็บไว้ให้เขาโดยเฉพาะ…
เหลียนเซวียนกลืนความหวานเลี่ยนเต็มปากลงท้องอย่างเงียบเชียบ
ช่วงกลางวัน หลังกินมื้อเที่ยง
เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกได้ว่าช่วงพีคของอาการปวดระดูได้ผ่านไปแล้ว จึงหยิบผลทับทิมที่อาเหลยกินเหลือเมื่อวานขึ้นมา แล้วชี้ไปที่ผลทับทิมเพื่อให้อาเหลยพาเธอไปเด็ดทับทิม
อาเหลยใช้เพียงสามขาเดินก็ไปเด็ดมาได้ แสดงว่าสถานที่แห่งนั้นคงจะอยู่ไม่ไกล เหลียนเซวียนจึงไม่เหนี่ยวรั้งนาง
เซวียเสี่ยวหรั่นหิ้วตะกร้าเดินตามหลังอาเหลย
เดินไปเรื่อยๆ เธอถึงพบว่านี่คือทางไปดงกล้วยน้ำว้า
“อาเหลย เจ้ากลับไปที่ฝูงลิงหรือ?”
อาเหลยแค่หันมามอง แต่ไม่รู้ว่าเธอเรียกมันทำไม
ไม่น่าจะใช่ หากมันกลับไปหาฝูงลิง แล้วจะกลับมาที่ถ้ำของพวกเธอได้อย่างไรล่ะ
เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกแปลกใจ
จนกระทั่งมาถึงดงกล้วยน้ำว้า เธอถึงพบว่าที่นั่นไม่มีแม้แต่เงาของฝูงลิง
ดูท่าพวกมันคงจะย้ายถิ่นฐานไปกันหมดแล้ว หรือไม่ก็อาจหนีหนาวไปอยู่ในที่อบอุ่นกว่าชั่วคราว
ดังนั้นอาเหลยกลับมาก็ไม่ได้ตามหาฝูงลิง
อาเหลยผู้น่าสงสาร เพราะบาดเจ็บก็เลยถูกฝูงทอดทิ้ง
แต่มันยังคงคิดถึงฝูงลิงตลอดมา ขนาดขา
