ดจะทำอะไรอีกล่ะ? เหลียนเซวียนมองได้ยินเสียงนางเดินด้วยปลายเท้าก็เลิกคิ้วด้วยความสงสัย
“เหลียนเซวียน ให้ท่าน นี่คือเฉี่ยวเค่อลี่ [1] เหลือไว้ให้ท่านโดยเฉพาะ รีบกินสิ อย่าให้อาเหลยเห็นเข้าเชียว” เซวียเสี่ยวหรั่นเห็นมือของเขาเปื้อนดินจึงเปิดห่อแล้วส่งช็อกโกแลตให้ถึงปากเขา
เฉี่ยวเค่อลี่คืออะไร?
“รีบกินเร็วๆ เข้า หากให้อาเหลยมาเห็น เดี๋ยวจะไม่พอใจ” เซวียเสี่ยวหรั่นเร่งเร้า
ของซี้ซั้วส่งเดชอะไรก็ไม่รู้ จิตใต้สำนึกของเหลียนเซวียนต้องการปฏิเสธ แต่เซวียเสี่ยวหรั่นกลับยัดมันเข้าปากของเข้าไปแล้ว
รสชาติหวานเลี่ยนกับกลิ่นหอมเข้มเข้นละลายอยู่ในปาก เหลียนเซวียนนิ่วหน้า แต่ไรมาเขาก็ไม่ชอบของหวานสักเท่าไร
รสชาติของขนมชนิดนี้ออกประหลาดชอบกล ในความหวานหอมเจือรสขมอยู่เล็กน้อย อมยังไม่ทันไรก็ละลายไปเสียแล้ว
“ฮิๆ กินแต่เนื้อต้มกับน้ำเปล่ามาเสียนาน พอได้ลิ้มรสหวานกะทันหัน ก็เลยรู้สึกไม่คุ้นชินใช่ไหมล่ะ”
เซวียเสี่ยวหรั่นเห็นเขาขมวดคิ้วไม่หือไม่อือสักคำ ก็แลบลิ้น ท่าทางคงไม่ชอบรสชาติของช็อกโกแลตสักเท่าไร
งั้นช็อกโกแลตที่เหลือชิ้นสุดท้าย เธอก็จะได้เก็บชิ้นใหญ่เอาไว้กินเองอย่างเปิดเผย เซวียเสี่ยวหรั่นกลอกตา
