ระมัดระวัง แล้วหักช็อกโกแลตข้างในออกเป็นสามชิ้น แล้วยื่นชิ้นเล็กสุดให้อาเหลยที่กำลังตั้งหน้าตั้งตารออยู่
อาเหลยยังเล็ก กินชิ้นเล็กให้พอรู้รสชาติก็พอแล้ว
เซวียเสี่ยวหรั่นอมช็อกโกแลตไว้ในปากละเลียดลิ้มทีละน้อย ความหอมเข้มข้นอวลกรุ่นในโพรงปาก ดวงตาโค้งทอประกายฉายแววยิ้ม
อาเหลยหยิบช็อกโกแลตสีดำมาดมดูก่อน หลังจากนั้นก็ลองกัดไปหนึ่งคำเล็ก หลังจากได้ลิ้มรสชาติแล้ว แววตาของมันก็สว่างวาบ แล้วส่งช็อกโกแลตส่วนที่เหลือเข้าปากในคำเดียว
“อาเหลย หมดแล้วเหรอ หนึ่งคนหนึ่งชิ้น เจ้ากินหมดก็ไม่มีแล้วนะ ชิ้นนี้ของเหลียนเซวียน เจ้ากินไม่ได้อีกแล้วเข้าใจไหม”
เซวียเสี่ยวหรั่นเอาส่วนของตนเองเข้าปาก หลังจากนั้นก็เก็บส่วนของเหลียนเซวียนไว้
อาเหลยจดจ้องตำแหน่งที่เธอเก็บ ดวงตาทอประกายวาดหวัง
เซวียเสี่ยวหรั่นอมยิ้ม ดูท่ามันคงจะติดใจรสชาติของช็อกโกแลตเข้าแล้ว
“เอ้า เจ้ากินเกาลัดเถอะ”
เธอใช้เกาลัดมาล่ออาเหลย ก่อนลงมือถักกางเกงต่อ
ยามเหลียนเซวียนลากกิ่งไม้ทำฟืนกลับมาถึงถ้ำ เซวียเสี่ยวหรั่นก็ย่องเข้าไปหา พลางหันข้างเอาตัวบังสายตาของอาเหลยไว้ แล้วหยิบช็อกโกแลตออกมาอย่างระมัดระวัง
แม่นางผู้นี้ทำลับๆ ล่อๆ คิ
