บผ้าแผ่นใหญ่ กุมท้องเดินไปแกะเชือกฟางที่มัดประตูออก แล้ววิ่งไปริมแม่น้ำอย่างรวดเร็ว หาสถานที่ลับตาคนแก้ปัญหาเฉพาะหน้าก่อน
ลมหนาวยามเช้าโชยเข้ามาทางประตูที่เปิดอ้าอยู่ เหลียนเซวียนเติมฟืนเข้าไปในเตาหินก่อนฉวยไม้เท้าลุกขึ้นมาช้าๆ แล้วเดินออกไปข้างนอก
ลิงน้อยลอบออกไปตั้งแต่เซวียเสี่ยวหรั่นเปิดประตูไม่นาน ยามนี้ไม่รู้ว่าวิ่งไปถึงไหนแล้ว
เหลียนเซวียนยืนอยู่ปากถ้ำ รู้สึกได้ถึงอากาศหนาวเย็นยามรุ่งอรุณ
ไม่มีฝน และไม่มีแสงแดด ลมหนาวที่พัดมาพร้อมกับความชื้นทะลุผ่านเสื้อเบาบาง เป็นความหนาวเหน็บที่เสียดแทงกระดูก
สภาพอากาศไม่ดีเท่าไร ต่อไปจะยิ่งหนาวมากขึ้นทุกวัน
สภาพแวดล้อมที่ชื้นและหนาวเกินไปไม่เป็นมิตรต่อคนอย่างยิ่ง
ไหนเลยจะแค่ไม่เป็นมิตร คล้ายเป็นศัตรูคู่แค้นเสียมากกว่า
ขณะที่เซวียเสี่ยวหรั่นกลับมาถึงถ้ำ ก็หนาวจนตัวสั่นระริก ใบหน้าซีดลงหลายส่วน
นั่งข้างกองไฟอยู่นานถึงจะกลับมาอุ่นเหมือนเดิม
“อากาศเลวร้ายแบบนี้น่าจะแค่สามสี่องศาเองละมั้ง อากาศหนาวเย็นประกอบกับเสื้อผ้าเบาบาง หากไม่มีกองไฟ อยู่ไม่ได้ถึงหนึ่งวันแน่นอน”
น้ำในหม้อเดือดแล้ว เธอตักน้ำร้อนออกมาสามถ้วย หลังจากนั้นก็โยนกระดูกติดเนื้อสามชิ้นลงไปในหม้อ
“อา
