เหลย วิ่งไปไหนแล้วล่ะเนี่ย”
เซวียเสี่ยวหรั่นออกปากถาม
อาเหลยวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว แม้ว่าจะมีแค่สามขา แต่มันก็เดินเหินได้อย่างมั่นคง
มันหย่อนก้นลงนั่งเสื่อของตัวเอง แล้วหยิบผลไม้ในมือขึ้นมากิน
“เจ้าไปเด็ดผลไม้หรือ มีสามขาก็ปีนต้นไม้ได้แล้ว?”
เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกประหลาดใจ ขาหักขนาดนั้น นี่เพิ่งจะแค่กี่วันเองมันก็ปีนต้นไม้ได้แล้ว พลังการฟื้นฟูของลิงจะแข็งแกร่งเกินไปแล้ว
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยฟังเธอพูดไม่รู้เรื่อง แต่ก็ยังตอบกลับตามความเคยชิน
เซวียเสี่ยวหรั่นเข้าไปดูใกล้ๆ นัยน์ตาเผยแววตื่นเต้น “โอ้โห ผลทับทิมเลยหรือ คราวก่อนพวกเจ้าใช้มันปาใส่ข้า นึกแล้วเชียวว่าต้องมีต้นทับทิมอยู่แถวนี้ ดูท่าคงอยู่ไม่ไกลสินะ ฮ่าๆ เอาไว้วันหลัง อ้อ ไม่สิ พรุ่งนี้เจ้าพาข้าไปเด็ดผลทับทิมได้หรือไม่”
เซวียเสี่ยวหรั่นชี้ไปที่ผลทับทิมในมือของมัน
อาเหลยทำตาปริบๆ ท่าทางครุ่นคิด ก่อนยื่นผลทับทิมส่งให้เธอ
เซวียเสี่ยวหรั่นตกตะลึง พลันรู้สึกอุ่นวาบในหัวใจ มันคงนึกว่าเธอขอกินทับทิม ก็เลยยื่นให้
อาเหลยเคยเป็นลิงหวงของกินขนาดนั้น ตอนนี้กลับใจกว้างยกผลทับทิมให้เธอ เซวียเสี่ยวหรั่นซาบซึ้งจนทำอะไรไม่ถูก
“ขอบใจนะอาเหลย
