เซวียเสี่ยวหรั่นอารมณ์ดีมาก ระหว่างเดินอยู่ในป่าก็ฮัมเพลงไปตลอดทาง
หลังฝนตกพื้นดินเฉอะแฉะ กิ่งไม้ใบหญ้ามีหยาดน้ำใสแจ๋วเกาะพราว ต้นไม้เขียวชอุ่มสุดลูกหูลูกตา
แม้จะเข้าฤดูหนาว ต้นไม้ในป่าส่วนใหญ่ยังคงเขียวสด ทอดสายตามองไปรอบด้านเห็นแต่สีเขียว
อากาศหนาวแล้ว อันที่จริงก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยสัตว์จำพวกงูก็ไม่ปรากฏตัวให้เห็น
เซวียเสี่ยวหรั่นหยิบท่อนไม้มาตีรอบด้าน ค้นหาสถานที่ที่เห็ดเติบโตได้ง่ายอยู่เป็นระยะ
เธอเดินไปโดยรอบ ต้องคอยดึงขอบกางเกงเป็นพักๆ เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกว่าตนเองควรจะเอาฟางมาสานเป็นเข็มขัดไว้คาดเอวสักเส้น มิเช่นนั้นเดินๆ อยู่กางเกงอาจจะหลุดไปเมื่อไรก็ได้
เวลาสั้นๆ เพียงครึ่งเดือน เซวียเสี่ยวหรั่นผอมลงอย่างรวดเร็วจนสังเกตเห็นได้ด้วยตาเปล่า คางสองชั้นใต้ใบหน้ากลมแป้นก็แทบไม่เหลือแล้ว
แม้จะดีใจแต่ก็อดทอดถอนใจไม่ได้ ทุกวันได้กินอิ่มแค่ครึ่งท้องไม่ใช่ความรู้สึกที่สบายนัก
สำคัญที่สุดก็คือ เธอคิดถึงข้าวสวยจะแย่อยู่แล้ว
เซวียเสี่ยวหรั่นเดาะลิ้นพลางลูบท้องแบนๆ ของตัวเอง เฮ่อ… ผอมมันก็ดีอยู่หรอก แต่ความรู้สึกเวลาท้องแฟบกลับไม่เห็นดีเลย
หาเห็ดต่อดีกว่า อาหารในถ้ำส่วนใหญ่เหลือแต่จำพวกเนื้อ
เมื่
