อก่อนเซวียเสี่ยวหรั่นเคยขึ้นเขาไปเก็บเห็ดกับคุณปู่อยู่บ่อยๆ จึงนับได้ว่าคุ้นเคยกับเห็ดที่กินได้แทบทุกชนิด
“เอ๋ เห็ดหอมนี่ โฮะๆๆ ช่างดีเหลือเกิน”
บนเนินเขาเตี้ยๆ มีขอนไม้ล้มอยู่ระเนระนาด บนขอนไม้ผุเน่าเปื่อยเหล่านั้นมีเห็ดทรงสวยกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด
เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มจนตาหยี วิ่งเข้าไปเก็บโดยไม่เกรงใจ
ช่วงฤดูหนาวกับฤดูใบไม้ผลิ เป็นฤดูเก็บเกี่ยวเห็ดหอมที่เติบโตในป่าธรรมชาติ
กอหญ้าข้างขอนไม้ค่อนข้างหนาแน่น หากเป็นปรกติ เซวียเสี่ยวหรั่นซึ่งกลัวงูและแมลงย่อมไม่กล้าเหยียบย่างเข้าไป แต่ตอนนี้เข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว สัตว์เหล่านี้ลดลงไปเยอะ ทำให้เธอคลายความหวาดระแวงลง
หลังเก็บเห็ดหอมเสร็จ ก็ค้นหาต่อไปอย่างเบิกบานใจ
ในที่ชื้นแฉะอุณหภูมิต่ำหลังฝนตก มีเห็ดต่างๆ ผุดอยู่มากมาย
เซวียเสี่ยวหรั่นไล่เก็บไปทั่วบริเวณ ยัดจนกระเป๋าตุง ในนั้นอัดแน่นไปด้วยเห็ดหอม เห็ดนางรม เห็ดโคน และเห็ดสนเป็นต้น
“ฮู่…”
ไอสีขาวพ่นออกมาจากปาก เซวียเสี่ยวหรั่นนวดมือที่ถูกความเย็นกัดจนเริ่มแดง
อุณหภูมิในป่าต่ำมาก เธอสวมแค่เสื้อบางๆ หนาวจนแทบไม่ไหว
เซวียเสี่ยวหรั่นไม่เดินเข้าไปลึกกว่านั้น อุ้มเป้ที่เต็มไปด้วยเห็ดขึ้นมาแล้วรีบเดิน
