ย้อนกลับไป
ขณะที่เดินอยู่ ใบหน้าของเธอพลันถอดสี เท้าหยุดชะงักลงทันใด
“ไม่นะ…”
อยู่ๆ ก็ปวดหน่วงบริเวณท้องน้อย กระแสอุ่นซึ่งคุ้นเคยเป็นอย่างดีไหลพรวดออกมาจากช่วงล่าง
เซวียเสี่ยวหรั่นนิ่วหน้า
สวรรค์ ทำไมคุณป้าใหญ่ [1] ต้องมาเวลาแบบนี้ด้วย จะไม่ให้คนอยู่รอดกันเลยหรือไง
เธอวางเป้บนโขดหิน มองซ้ายมองขวา ก่อนหลบเข้าไปในป่าข้างทาง แล้วถอดกางเกงก้มลงดู ผลก็เป็นอย่างที่คาดไว้
ปัดโธ่เว้ย ทำไมคุณป้าใหญ่ต้องมาเยือนในที่ที่ไม่มีผ้าอนามัยแบบนี้ด้วย
เซวียเสี่ยวหรั่นทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ค้นผ้าอนามัยบางๆ ที่มีอยู่เพียงสองแผ่นออกมาจากกระเป๋าด้านหน้า ก่อนแกะออกแล้วแปะลงไปบนแพนตี้น้อยอย่างไม่เต็มใจนัก
หลังจากนั้นค่อยแบกเป้กลับถ้ำอย่างเอ้อระเหย
พอกลับมาถึง อาเหลยก็ปราดเข้ามาหาด้วยขาทั้งสาม
“เจี๊ยกๆ” มันร้องทักเธอก่อน
หวา…
เพราะคุณป้าใหญ่มาเยือนกะทันหัน ทำให้เซวียเสี่ยวหรั่นมัวแต่พะวง ลืมนึกถึงสิ่งที่อาเหลยต้องการไปเสียสนิท
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยดึงขากางเกงของเธอ
“อ้อ เจ้ามาทวงเกาลัดล่ะสินะ” เซวียเสี่ยวหรั่นนึกขึ้นได้ “งั้นก็… ต้องรอสักครู่หนึ่งนะ”
ขณะที่อยากจะนอนพักร่างสักครู่ กลับพบว่ามีงานอีกมากมายที่ยังไม่
