ซวียเสี่ยวหรั่นครุ่นคิด แต่ก็ยังรู้สึกว่าควรบอกให้เขารู้ล่วงหน้าดีกว่า “ก็คือเรื่องวันนั้นของเดือน ประจำเดือน ระดู เอ๊ะ หรือว่าน้ำพลังหยิน…”
อย่างไรเสียไม่เรียกว่าคุณป้าใหญ่ก็แล้วกัน
ยามได้ยินว่ารอบเดือนมา เหลียนเซวียนยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไร แต่พอได้ยินประโยคหลัง ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้หนวดเครารกครึ้มก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
“พรุ่งนี้ ข้า… เอ่อ อาจมีการตอบสนองต่อความเจ็บปวดรุนแรงหน่อย ถึงเวลาท่านก็อย่าตกใจเกินไปเล่า”
เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกกระดากใจเล็กน้อย วันนี้เป็นวันแรก เธอยังพอทนได้ แต่พรุ่งนี้คาดว่าคงทนไม่ไหวแล้ว ยาแก้ปวดยังเหลืออีกครึ่งเม็ด ประวิงเวลาได้สามชั่วโมงก็เก่งแล้ว แต่ถ้าให้ทั้งวันย่อมเป็นไปไม่ได้
เหลียนเซวียนไม่รู้ว่าควรจะตอบสนองกลับไปอย่างไร เดิมทีนึกว่าเดี๋ยวตนเองก็ค่อยๆ ชินกับวาจาอันน่าตระหนกของแม่นางผู้นี้ไปเอง แต่ใครเล่าจะคิด แม้แต่เรื่องลับที่สตรีต้องปกปิดพรรค์นี้ นางยังเปิดเผยออกมาอย่างตรงไปตรงมา
อาการระดูมาไม่ปรกติ ปวดท้องน้อยเป็นโรคจุกจิกของสตรี ผู้หญิงส่วนใหญ่ต่อให้ปวดเจียนตาย ก็ยินดีอดทนมากกว่าจะไปหาหมอเพื่อปรึกษาปัญหาที่น่าอับอายทำนองนี้
หญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้า
