ช่างแตกต่างจากคนทั่วไปจริงๆ
“ข้าต้องบอกเรื่องนี้กับท่านไว้ก่อน พรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องตกใจ ฮ่าๆ” เซวียเสี่ยวหรั่นหัวเราะแห้งๆ ก่อนลุกขึ้น “ข้าจะไปเก็บเกาลัดให้อาเหลย เดี๋ยวกลับมา”
นางถือโอกาสที่วันนี้ยังไม่ปวดท้องมากนัก รีบทำงานต่างๆ ให้เสร็จ พรุ่งนี้จะได้นอนพักอย่างไร้กังวล
ไหนบอกว่าไม่สบาย ยังจะออกไปเก็บเกาลัดอีกหรือ เหลียนเซวียนยื่นมือออกไปหมายห้ามปราม แต่เซวียเสี่ยวหรั่นหิ้วตะกร้าวิ่งออกไปแล้ว
แต่ไม่ช้านางก็กลับมาพร้อมกับลูกหนามแหลมๆ อีกครึ่งตะกร้า พอรับมือกับอาเหลยได้สองสามวัน
เธอไม่ใช่ซูเปอร์เกิร์ลที่รอบเดือนมาก็ยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่หากสามารถทำงานได้น้อยลงเท่าไรก็จะทำน้อยลงเท่านั้น
เธอโยนลูกหนามสองสามลูกเข้าไปในกองไฟ แล้วกำชับเหลียนเซวียนให้ช่วยดู ก่อนวิ่งออกไปอีกรอบเพื่อไปขุดต้นคาวมัจฉากับตัดกระเทียมป่า
พรุ่งนี้กับวันมะรืนไม่อยากขยับตัวไปไหน ก็ต้องกักตุนของไว้มากหน่อย
หลังกลับมาแล้ว เธอก็เอาเห็ดทั้งหมดใส่ตะกร้าหวาย แล้วยกออกไปล้างที่ริมแม่น้ำให้สะอาด
พอสะสางงานทุกอย่างเรียบร้อย ยามกลับมานั่งบนเสื่อฟางของตนเอง สีหน้าก็ขาวซีดเล็กน้อย
น้ำในแม่น้ำเย็นเฉียบ เธอถูกความเย็นเ
