าลน้อย ส่วนต้าเซิ่ง เจ้าตัวกะเปี๊ยกแค่นี้ จะยิ่งใหญ่อะไรกัน หม่าหลิว หมาลิว [5] หือ… เสียงคล้ายกันเลย ฮ่าๆ”
เซวียเสี่ยวหรั่นสนุกสนานครื้นเครงอยู่คนเดียว ทำเอาลิงน้อยที่อยู่ด้านข้างมองด้วยความประหลาดใจ
“อืมๆ ไม่อย่างนั้นก็แปลงจากโหวไซ่โหยวให้ง่ายขึ้นหน่อย เรียกตรงๆ ว่าอาเหลยไปเลย แต่เอ… ทำไมเรียกไปเรียกมาถึงไปคล้ายกับอาลาเหลย [6] เสียแล้วล่ะ”
เซวียเสี่ยวหรั่นเติมฟืนใส่เข้าไปในเตา ไม่ช้าไฟที่ลุกโชนก็ทำให้กางเกงชั้นในของเธอแห้งสนิท
เธอมองซ้ายมองขวาทำลับๆ ล่อๆ ก่อนจะสวมกางเกงชั้นในเข้าไป แล้วรีบเอากางเกงไปผิงไฟต่อ
ถึงตอนที่เหลียนเซวียนกลับมา เซวียเสี่ยวหรั่นก็ยังหมกมุ่นอยู่กับชื่อของลิงน้อย
“เหลียนเซวียน ท่านกลับมาได้จังหวะพอดี ท่านว่า ระหว่างหม่าหลิวกับอาเหลยสองชื่อนี้ อันไหนเหมาะสมกับลิงน้อยมากกว่ากัน”
เซวียเสี่ยวหรั่นอดไม่ได้ที่จะถาม ในที่สุดเธอก็คิดที่จะเลือกหนึ่งในสองชื่อนี้
‘ชื่อไหนก็ไม่เหมาะทั้งนั้นแหละ’ เหลียนเซวียนสั่นศีรษะวางสีหน้าเรียบเฉย
“เลือกยากหรือ?” เซวียเสี่ยวหรั่นนึกว่าเขาหมายความแบบนี้ “ข้าว่าเรียกอาเหลยก็ดี คล่องปาก จำง่าย”
หม่าหลิวเป็นภาษาถิ่น เวลาออกเสียงแล้วชอบลิ้น