ความจริงตลอดช่วงสองสามวันมานี้อากาศเย็นลงเรื่อยๆ
“ถึงพวกเราจะหาเถาเฮ่อพบ แต่เฮ่อเหล่านั้นต้มมาครึ่งวันยังได้แค่นิดเดียว อยากจะสวมเสื้อผ้าหนาหน่อยช่วงฤดูหนาว เกรงว่าคงเป็นเรื่องยากเสียแล้ว “เซวียเสี่ยวหรั่นตัวสั่นอย่างอดไม่ได้ “หวังว่าที่นี่คงไม่มีหิมะตกหรอกนะ”
แม่นาง ความปรารถนาของเจ้าคงสูญเปล่าเสียแล้ว หลังเขาสู่ฤดูหนาวทั่วทั้งเทือกเขาเยว่หลิงซันนอกจากส่วนที่ติดกับเขตแดนทางใต้ นอกนั้นไม่มีที่ไหนไม่มีหิมะตก
เหลียนเซวียนนิ่งงัน
เซวียเสี่ยวหรั่นยกชามมาวางด้านข้าง แล้วยัดตะเกียบใส่มือเขา “ร้อนนะ ท่านระวังด้วย”
เหลียนเซวียนพยักหน้า คลำชามอุ่นๆ แล้วยกขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เขาดมกลิ่นก่อน กลิ่นชิงฮวาเจียวก็เข้าครอบงำประสาทสัมผัสการดมกลิ่นทันที
แม่นางผู้นี้ เหตุใดต้องใส่ชิงฮวาเจียวในน้ำแกงด้วยเล่า? เหลียนเซวียนละเหี่ยใจยิ่ง คีบเนื้อซึ่งไม่รู้ว่าเป็นเนื้ออะไรเข้าปาก
หลายวันมานี้ เขาเคยชินแล้ว นางให้กินอะไรก็กินหมด ดังนั้นแม้ว่าเนื้อในปากกัดเข้าไปแล้วจะรู้สึกแปลกๆ แต่เขาก็ยังคงกลืนลงไปแต่โดยดี เนื้อที่ไม่ใส่เกลือรสชาติจืดหน่อย แต่ไม่นับว่ากินยาก
ด้วยเหตุนี้เหลียนเซวียนผู้ไม่กินเครื่องในสัตว์มาแต่ไหนแต่ไรก็
