กินตับกับปอดหนึ่งชามลงท้องโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว แม้แต่น้ำแกงก็ดื่มจนหมด
อย่างไรเสียที่นี่ก็คือป่า อาหารมีจำกัดมาก เหลียนเซวียนอดๆ อยากๆ มาครึ่งปีแล้ว จึงตระหนักถึงคุณค่าของอาหาร
เซวียเสี่ยวหรั่นตั้งใจที่จะไม่เอ่ยถึงว่าที่ตุ๋นในหม้อคืออะไร ครั้งก่อนที่กินน้ำแกงไก่ เธอก็รู้แล้วว่าเหลียนเซวียนไม่ชอบกินของพวกนี้
แต่ของที่เติมลงไปในน้ำแกงเหล่านี้ ล้วนแต่มีสรรพคุณในการบำรุง ตราบใดที่ต้มจนสุกดี รสชาติก็จะไม่เลวเลย
ยกตัวอย่าง เซวียเสี่ยวหรั่นชอบกินหม่าล่าปอดหมู กระเพาะหมูผัดพริกหวาน เซี่ยงจี๊ผัดต้นหอมเป็นต้น
เธอคาดเดาว่า มันเป็นเพียงความรู้สึกทางใจของเหลียนเซวียน หรือไม่ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยกินมาก่อน ดังนั้นจึงไม่ชอบจากความเคยชิน ใช่ว่ารังเกียจจริงๆ เธอจึงเว้นช่วงไปสองวันถึงทำน้ำแกงเครื่องในเลียงผาออกมา เพื่อคลายความหวาดระแวง รอให้เขาเคยชินกับการกินทุกอย่างที่หามาให้ก่อน ต่อไปไม่ว่าจะปอดหรือตับย่อมจะกินทั้งหมด ฮิๆ เธอตั้งใจใส่ฮวาเจียวลงไปเพื่อกลบกลิ่นโดยเฉพาะ
เซวียเสี่ยวหรั่นทำท่ากระหยิ่มยิ้มย่อง ราวกับหมาป่าจอมเจ้าเล่ห์
…
[1] มาจาก “ฉีเทียนต้าเซิ่ง” มีความหมายว่าผู้ยิ่งใหญ่เทียมฟ้า เป็นฉายาของ มหาวานรซุนอู
