นแว่วมาจากสถานที่ห่างไกล
เซวียเสี่ยวหรั่นรีบวิ่งไปหาเหลียนเซวียน
เหลียนเซวียนไปไม่ไกลมาก อยู่แค่ละแวกใกล้ๆ กับเนินดิน ครานี้เขาปามีดไปโดนไก่ป่าตัวหนึ่ง แต่ตัวนี้อ้วนพีกว่าตัวก่อน
เซวียเสี่ยวหรั่นตามเถาวัลย์คลำไปถึงแตง [1] เธอล้วงเข้าไปในรังไก่ป่าพบว่ามีไข่อยู่เจ็ดแปดฟอง ดีใจจนมุมปากแทบจะฉีกไปถึงใบหู
หลังจากนั้นก็หิ้วทั้งไก่ป่าและไข่ของมันกลับไป เซวียเสี่ยวหรั่นเชือดเอาเลือดไก่ก่อน หลังจากนั้นก็เติมน้ำเล็กน้อยกับใส่ต้นหอมป่า ก่อนนำไปนึ่งในหม้อ
ลิงน้อยจดจ้องความเคลื่อนไหวของเธอตลอดเวลา ยามที่เธอเชือดไก่เอาเลือด มันตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด แต่สายตาที่มองเซวียเสี่ยวหรั่นกลับฉายแววเลื่อมใสศรัทธา
เซวียเสี่ยวหรั่นกำลังยุ่งมือเป็นระวิง จึงไม่ได้สังเกตอารมณ์ของเจ้าลิงน้อย แค่เห็นมันทำหน้าเซ็ง ก็เอ่ยปลอบประโลมอย่างอดไม่ได้ “เจ้าลิงน้อย ในหม้อนี้เป็นเลือดไก่นึ่ง อีกประเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว ให้เจ้าครึ่งชาม กินบำรุงร่างกาย เจ้ากับเหลียนเซวียนล้วนแต่ขาดเลือด ต้องเสริมเยอะๆ”
หลังจากนั้น เห็นมันท่าทางจะเบื่อจริงๆ เธอก็เลยเอาผักคาวมัจฉาที่เหลือจากเมื่อวานมาวางข้างตัวมัน “อันนี้จะกินหรือไม่”
ลิงเป็นสัตว์ที
