่กินได้สารพัด ไม่ว่าจะดอกไม้ ใบไม้ เมล็ดพืช เมล็ดถั่ว ผลไม้ แมลง ไข่ เนื้อเป็นต้น ไม่ต่างกับมนุษย์เท่าไร ดังนั้นมันคงไม่ปฏิเสธผักคาวมัจฉา
เซวียเสี่ยวหรั่นคีบใส่ปากของตนเองแล้วเคี้ยวกินให้มันดู หลังจากนั้นก็คีบให้มัน
หลังจากลิงน้อยรับไปแล้ว มันก็เอาเข้าปากของตัวเอง ท่าทางไม่รังเกียจแม้แต่น้อย ทั้งยังกินอย่างเอร็ดอร่อยอีกด้วย
เซวียเสี่ยวหรั่นดีใจมาก เอาผักคาวมัจฉาครึ่งจานมาวางไว้ข้างตัวมัน ให้มันค่อยๆ กินไป
ยามประคองเหลียนเซวียนกลับมา เธอก็เล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“ท่านดูสิ ขนาดลิงน้อยยังชอบเลย ท่านก็ต้องกินให้มากหน่อยนะ”
เหลียนเซวียนจนปัญญาจะพูด แม่นางผู้นี้เอารสนิยมของลิงมาเทียบกับคนเช่นนี้จะดีหรือ
รอกระทั่งพวกเขากลับมาถึงถ้ำ ลิงน้อยก็กินผักคาวมัจฉาครึ่งจานนั้นหมดเกลี้ยงแล้ว
“โอ้โห ลิงน้อย เจ้าเก่งมาก กินหมดเกลี้ยงเลย” เซวียเสี่ยวหรั่นลูบหัวของมันพลางกล่าวเยินยอ
“เจี๊ยกๆ” ลิงน้อยร้องสองครั้งคล้ายเป็นการตอบรับกับเธอ
เซวียเสี่ยวหรั่นหัวเราะอย่างเบิกบานใจ
เธอหยิบเลือดนึ่งออกมาจากกระทะ แล้วแบ่งเป็นสองส่วน
“เหลียนเซวียนให้ท่าน นี่เป็นเลือดไก่นึ่ง บำรุงเลือด เหมาะกับการบ
