ำรุงร่างกายของพวกท่านตอนนี้” เธอยกไปให้เขาก่อน
ไม่ว่าอย่างไรฟังแล้วก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจ เธอขีดเส้นให้เขากับลิงน้อยกลายเป็นพวกเดียวกันไปแล้วหรือ
เหลียนเซวียนรับมาเงียบๆ ผงกศีรษะให้แทนคำขอบคุณ
เซวียเสี่ยวหรั่นหันกลับมายกชามส่วนตัวของลิงน้อย เป่าเลือดให้เย็นก่อน แล้วป้อนให้มัน
กลิ่นหอมของเลือดนึ่งดึงดูดความสนใจของลิงน้อย หลังจากกินเลือดไก่นุ่มๆ ไปคำหนึ่ง ดวงตาของมันก็จ้องไปที่ในชาม
“แหม… รู้จักกินเสียด้วย จ้องเลือดไก่ตาไม่กะพริบเชียวนะ” เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มไปถึงดวงตา พลางเอื้อมมือมาลูบศีรษะของมัน
อาจเป็นเพราะกินของคนอื่นต้องเสียงอ่อน [2] และเริ่มคุ้นเคยกับเซวียเสี่ยวหรั่น หลังจากที่เธอป้อนอาหารให้หลายครั้ง ท่าทีตอบสนองของลิงน้อยในตอนนี้จึงเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ นอกจากจะไม่ถือสาที่เธอลูบคลำตัวมันแล้ว ยังเพลิดเพลินกับการเอาอกเอาใจ แลดูน่ารักและเชื่อฟังขึ้นเป็นกอง
หลังจากกินเลือดไก่ครึ่งชามหมด หนังท้องตึงหนังตาก็เริ่มหย่อน ไม่ช้าลิงน้อยก็ผล็อยหลับไป
เซวียเสี่ยวหรั่นอุ่นน้ำที่น้ำที่ใช้นึ่งเลือดไก่เมื่อครู่อีกหน่อย ก่อนยกออกไปนอกถ้ำ แล้วเอาไก่ป่าใส่ลงไปในอ่าง ลวกด้วยน้ำร้อน แล้วเริ่มถ
