่ยวหรั่นหยิบตะเกียบของเขาใส่มือเจ้าตัว
ผักจื่อจี๋นี่? กินแบบนี้เลย? ผักชนิดนี้มีกลิ่นคาวปลารุนแรงมาก เหลียนเซวียนลังเลใจอยู่
“กินซะ กินซะ ตอนนี้สมุนไพรมีประโยชน์หาง่ายเสียที่ไหน ข้าพบหญ้าคาวมัจฉาที่ริมโตรกธาร ช่วงนี้จะขุดกลับมามากหน่อย ท่านกับลิงน้อยจะได้กินกันทั้งคู่” ถ้อยคำของเซวียเสี่ยวหรั่นเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ
สมุนไพรที่เธอรู้จักมีไม่มาก เรื่องที่ช่วยได้จึงมีจำกัด
เหลียนเซวียนคีบสองสามใบใส่ปากเคี้ยว กลิ่นคาวรุนแรงกรุ่นอวลอยู่โพรงปาก กรามของเขาขึงตึงขึ้นมาทันที พยายามบีบไว้ไม่ให้คายออกมา แล้วกลืนลงท้องไป
“ว้าว เก่งมากๆ กินอีก กินอีกเยอะๆ เคยชินเมื่อไร ท่านก็จะชอบรสชาติแบบนี้ไปเอง”
เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มพลางเลื่อนจานไปไว้ที่ใต้ตะเกียบของเขา
เหลียนเซวียนซ่อนมุมปากที่กระตุกไม่หยุดไว้ภายใต้หนวดเครา ชอบกลิ่นคาวเช่นนี้น่ะหรือ? หลอกเด็กรึไง?
“รีบกินๆ ท่านปู่ท่านย่าของข้าชอบกินผักคาวมัจฉามาก เดิมทีข้าก็ไม่ชอบ แต่ผักจานนี้อยู่บนโต๊ะอาหารมาหลายปีแล้ว ถูกวางยาจนเคยชิน กลายเป็นความชอบโดยไม่รู้ตัว ฮิๆ”
เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มตาหยี ดันจานผักคาวมัจฉามาถึงตะเกียบของเขา
แม่นาง… เจ้าถูกวางยาจนเคยชิน ก็เล
