ขณะที่ลิงน้อยตื่นขึ้นมา ภายในถ้ำคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นหอมจากการเจียวน้ำมัน
เซวียเสี่ยวหรั่นกำลังเจียวน้ำมันเลียงผาในกระทะที่เพิ่งทำขึ้นมาใหม่
“ไฟต้องอ่อน อ่อนกว่านี้อีก กระทะแบบนี้ก็เหมือนกับหม้อก้นลึกทั่วไป ไม่เหมาะกับการผัดทอดหรือเจียวน้ำมัน แต่มันก็ช่วยไม่ได้” เซวียเสี่ยวหรั่นใช้ตะเกียบพลิกชิ้นไขมันที่อยู่ในกระทะ ปากก็บ่นงึมงำไม่หยุด “เอาไฟออกให้หมดเลย เหลือแค่ถ่านที่ติดไฟอยู่เล็กน้อยก็พอ”
พอเห็นใต้กระทะมีเสียงฉี่ๆ เซวียเสี่ยวหรั่นก็สั่งการเหลียนเเซวียนไม่หยุด
ชายหนุ่มไม่เปล่งเสียงสักแอะ ให้ความร่วมมือกับเธอแต่โดยดี
“เจี๊ยกๆ” ลิงน้อยร้องขึ้นอย่างอ่อนเปลี้ย ความเจ็บปวดบริเวณขาที่หักทำให้มันสั่นไปทั้งตัว
“ไง เจ้าลิงน้อย ในที่สุดเจ้าก็ตื่นเสียที ดีจริง ฟ้ามืดแล้ว หากยังไม่ตื่นอีก ข้าต้องไปเขย่าเรียกเจ้าแน่” เซวียเสี่ยวหรั่นเบิกบานใจ “คงหิวแล้วสิ มีกล้วยน้ำว้า เลือดนึ่ง เนื้องู เห็ด เจ้าจะกินอะไรล่ะ”
ลิงเป็นสัตว์ที่กินได้หลายอย่าง ส่วนใหญ่จะกินผักผลไม้ แต่ก็สามารถกินเนื้อได้ ปริมาณอาหารก็ไม่น้อย
ถ้าลิงตอบคำถามเจ้าได้ก็ประหลาดแล้ว เหลียนเซวียนมุมปากกระตุกโดยไม่รู้สึกตัว
ลิงน้อยเปิดเปลือกตา มองเซวียเสี่
