ยวหรั่นที่อยู่ไม่ไกลนักอย่างอ่อนแรง แต่แท้จริงแล้วมันไม่ได้ใส่ใจเธอมากนัก
“เหลียนเซวียน ท่านถือตะเกียบไว้ ค่อยๆ กลิ้งของในกระทะ อย่าให้มันไหม้”
เซวียเสี่ยวหรั่นเข้ามาข้างกายเหลียนเซวียน ส่งตะเกียบให้เขาถือ หลังจากนั้นก็ประคองแขนให้เข้ามาอยู่ตรงตำแหน่งกระทะ ให้เขารวนก้อนไขมันต่อไปเรื่อยๆ
หลังมอบหมายหน้าที่แล้ว ก็เดินหนีเขาไป
นางจะวางใจเขามากเกินไปหรือเปล่า เหลียนเซวียนค่อยๆ ขยับตะเกียบในมืออย่างช่วยไม่ได้
เซวียเสี่ยวหรั่นหยิบเลือดอุ่นที่เหลืออยู่ในหม้อขึ้นมา แล้วใช้ตะเกียบตัดเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วใส่ในชามส่วนตัวของลิงน้อย เธอกับเหลียนเซวียนกินมื้อเย็นแล้ว นี่คือส่วนที่เหลือไว้สำหรับมันโดยเฉพาะ
แล้วหยิบช้อนที่ทำขึ้นมาสำหรับลิงน้อย ย่อตัวนั่งลงข้างตัวมัน
“ลิงน้อย เจ้าเสียเลือดมาก อันนี้ช่วยบำรุงเลือดได้พอดี” เซวียเสี่ยวหรั่นใช้ช้อนตักเลือดนึ่งชิ้นหนึ่งยื่นเข้าไปชิดริมฝีปากของมัน
แววตาของลิงน้อยเจือไปด้วยความหวาดระแวงและเผยแววดุร้ายอยู่หลายส่วน แต่ตอนนี้ร่างกายของมันไร้เรี่ยวแรง เซวียเสี่ยวหรั่นก็ไม่กลัวมัน ซ้ำยังมอบรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความรักความเมตตาให้อีกด้วย
“ลิงน้อย รีบกินเสียสิ เจ้าไม
