่ได้กินอะไรมาครึ่งวันแล้ว ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะรับไม่ไหวนะ เจ้าเลือดออกเยอะมาก การเสียเลือดมากเกินไปตายได้เลยรู้รึเปล่า เจ้ายังเด็ก มีอนาคตที่สดใสรออยู่อีกเยอะ รีบรักษาตัวให้หาย ผลไม้บนภูเขายังรอเจ้าไปเด็ดอยู่นะ”
แม่นางผู้นี้กำลังสั่งสอนลิงอยู่รึ? เหลียนเซวียนอดที่จะหัวเราะขบขันไม่ได้
ถ้อยคำพร่ำบ่นมากมายของเซวียเสี่ยวหรั่นทำให้ลิงน้อยรู้สึกสับสน แต่เห็นชัดว่าความดุดันบนใบหน้าค่อยลดลงมาบ้างแล้ว
“รีบกินๆ ถ้าเย็นแล้วจะไม่อร่อย” เซวียเสี่ยวหรั่นยัดช้อนเข้าไปในปากของลิงน้อย
“เจี๊ยกๆ” มันร้องออกมาแสดงการปฏิเสธ แต่เซวียเสี่ยวหรั่นก็ฉวยโอกาสที่อันอ้าปากใส่เลือดเข้าไป
ลิงน้อยเคี้ยวกินด้วยสัญชาตญาณ อาจด้วยรู้สึกว่ารสชาติดีมาก ดวงตาของมันเบิกขึ้นเล็กน้อย
ดวงตาของลิงเป็นสีดำ กลมแป๋วแหวว ยิ่งเบิกตาโตๆ ยิ่งแลดูน่ารัก
เซวียเสี่ยวหรั่นทอยิ้ม “อร่อยล่ะสิ นี่เป็นเลือดของเลียงผาเชียวนะ บำรุงดีนักล่ะ แต่เจ้ายังเล็ก กินครึ่งชามก็พอแล้ว อีกประเดี๋ยวจะปอกเกาลัดให้กิน”
พูดจบ ก็ตักให้มันอีกช้อน คราวนี้ลิงน้อยหยุดชะงักไปชั่วอึดใจ มันมองรอยยิ้มของเธอ ก่อนอ้าปากกว้าง
“ต้องอย่างนี้สิ ถึงจะเรียกว่าเด็กดี” พอเ
