ห็นมันยอมเชื่อฟังแต่โดยดี เซวียเสี่ยวหรั่นก็ยิ้มหน้าบาน
รอจนกระทั่งกินเลือดในชามหมด ทางด้านของเหลียนเซวียนก็เจียวน้ำมันออกมาได้พอประมาณแล้ว
ภายในถ้ำมีแต่กลิ่นหอมของน้ำมัน
“ใช้ได้แล้ว ใช้ได้แล้ว” เซวียเสี่ยวหรั่นยกกระทะมาวางบนพื้น กระทะใบนี้มีทำด้ามจับด้วย เพียงแต่ค่อนข้างสั้น ยังต้องใช้ของมาห่อป้องกันลวกมือ
เธอหยิบโถใส่ของที่ตากแห้งแล้ว เอาน้ำมันเทลงไปอย่างระมัดระวัง เหลือน้ำมันแค่ก้นกระทะกับกากทิ้งไว้
“พรุ่งนี้เอากากไขมันมาผัดกับไข่ มีต้นหอมป่าอยู่พอดี อืม… ต้องหอมมากแน่ๆ” เซวียเสี่ยวหรั่นเดาะลิ้น พลางยกกระทะไปวางตรงช่องหินบนกำแพงอย่างระมัดระวัง แล้วใช้ใบเผือกป่าคลุมไว้ชั้นหนึ่ง
กินแต่อาหารจำพวกน้ำแกงไปเยอะแล้ว พอรู้ว่าจะมีอาหารผัดมาเพิ่ม เหลียนเซวียนก็เกิดความรู้สึกเฝ้ารอ
เขาเติมฟื้นเข้าไปในกองไฟ ไม่ช้ากองไฟก็สว่างโชติช่วงขึ้นมาอีกหน
ลิงน้อยซึ่งอยู่ไม่ไกลท่าทางไม่สงบอย่างชัดเจน
สัตว์มักมีสัญชาตญาณกลัวไฟ
เซวียเสี่ยวหรั่นโดยลูกหนามเข้ากองไฟหลายลูก แล้วย่อตัวนั่งยองๆ ข้างลิงน้อย ลองลูบหัวของมันเบาๆ ลิงน้อยหวาดระแวงเล็กน้อย แต่มิได้ต่อต้านหรือปฏิเสธ
“ไม่ต้องกลัว ไฟนั่นไม่เผาเจ้าหรอก นอน
