ัสมาก หากกระโดดไปกระโดดมากระดูกเคลื่อนอีกละก็ ก็ต้องต่อใหม่อีก เจ็บมากเลยนะ”
เซวียเสี่ยวหรั่นชี้ไปที่ขาข้างที่หักของมัน แสดงท่าทางทรมานมากเป็นพิเศษ ด้วยการกอดขาซ้ายดิ้นพราดๆ บนพื้น แล้วเลียนแบบวิธีร้องโหยหวนของมัน
ไม่เพียงแต่ทำให้ลิงน้อยตกใจจนอึ้งงัน ยังทำให้เหลียนเซวียนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามรู้สึกว่าอาการปวดฟันของตนเองกำเริบอีกแล้ว
นางต้องการสื่อสารกับลิงมากขนาดนี้เชียวหรือ
มันจะเข้าใจความหมายของนางหรือไม่
เซวียเสี่ยวหรั่นร้องโอดโอยอยู่ครู่หนึ่งก็ลุกขึ้นมา หลังจากนั้นก็ชี้ไปที่ขาของลิงน้อย แล้วก็บิดขาของตัวเองให้แลดูประหลาด จากนั้นก็ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
เธอทำท่านี้ซ้ำอยู่สามรอบ
ภายในถ้ำมีแต่เสียงร้องครวญครางของนางสะท้อนกลับไปกลับมา
เหลียนเซวียนไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกของตนเองอย่างไร
“เอาล่ะ เรื่องสำคัญต้องพูดสามรอบ ลิงน้อย จำไว้ให้ดีล่ะ ผลของการขยับขาซ้ายตามอำเภอใจ จุดจบก็จะน่าเศร้าเหมือนข้าเมื่อครู่นี้”
เซวียเสี่ยวหรั่นลุกขึ้นมานั่งแล้วปัดฝุ่นตามตัว ก่อนเหลือบไปหาเหลียนเซวียนที่แสร้งทำเป็นสงบนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอหัวเราะแหะๆ แล้วปอกเปลือกเกาลัดต่อไปเงียบๆ
ลิงน้อยไม่ขยับตัวซี้ซั้วอีกเลย
