ษะ พลางแยกเขี้ยวเห็นฟันเหลืองทั้งปากอย่างดุดัน ก่อนทุ่มลิงน้อยลงพื้น
“ว้าย…”
เซวียเสี่ยวหรั่นเห็นภาพตรงหน้า ก็กรีดร้องด้วยความตกใจ ตำแหน่งที่พวกมันอยู่เป็นกิ่งก้านสาขาของต้นไม้สูงใหญ่
“เจี๊ยกๆ” ชั่วขณะนั้นแม่ลิงก็ร้องอย่างตื่นตระหนก
เสียงกรีดร้องโหยหวนทะลุทะลวงอยู่ในอากาศ
ฝูงลิงที่กำลังทะเลาะกันพลันหยุดชะงัก มีแต่จ่าฝูงตัวใหญ่สองตัวที่ยังคงฝืนสังขารสู้กันอย่างหนัก
“ลิงน้อยตัวนั้นคงไม่… ตายแล้วหรอกนะ”
เซวียเสี่ยวหรั่นพึมพำเสียงเบา
แม้ปรกติลิงน้อยจะกำแหงนัก แต่มันเป็นเพียงลูกลิง กลับต้องมาถูกจับโยนลงมาตาย เซวียเสี่ยวหรั่นอดเวทนาสงสารไม่ได้
แม่ลิงปีนลงมาอย่างรวดเร็ว ด้านล่างมีพุ่มไม้นานาชนิดและเถาวัลย์รกเรื้อบดบังอยู่ เซวียเสี่ยวหรั่นจึงมองไม่เห็นรายละเอียดของสถานการณ์
ได้แต่ชะเง้อมองด้วยความตื่นเต้น
มีลิงสองสามตัวตามลงไป เสียงร้องโหยหวนของลิงน้อยแว่วมาจากด้านล่าง
ดูท่ามันคงไม่ได้ตกมาตาย แต่น่าจะกระทบกระเทือนไม่เบา
ลิงสองตัวด้านบนที่ต่อสู้กันอยู่ ดูเหมือนจะเริ่มเหนื่อยล้า ต่างฝ่ายต่างถอยออกมา แต่ยังแยกเขี้ยวคำรามใส่กันอยู่
ผ่านไปครู่หนึ่ง ลิงหนึ่งในนั้นก็เป็นฝ่ายยอมล่าถอย
พอมันจากไป ลิงอีกฝูงก
