็เฮโลตามไปด้วย
เหลือแต่ลิงตัวใหญ่ที่ใบหน้าอาบเลือดเต็มไปด้วยรอยข่วน ขนของมันย้อมไปด้วยคราบโลหิต จะได้รับบาดเจ็บหรือเลือดที่ใบหน้าหยดลงมาก็สุดรู้
ลิงใหญ่มองที่พื้น สุดท้ายก็หมุนตัวจากไป ฝูงลิงที่อยู่ด้านหลังก็ตามมันไปด้วย
“พวกมันทอดทิ้งลิงน้อยที่บาดเจ็บเลยหรือ”
เซวียเสี่ยวหรั่นคุกเข่าจนขาทั้งสองเริ่มชาอยู่ในท่าอ้าปากค้าง
เพียงชั่วครู่เดียว ลิงทั้งฝูงก็หายไปจากป่าแห่งนั้นไม่เหลือแม้แต่เงา แม่ลิงตัวนั้นเกาะอยู่บนกิ่งไม้ มันหันมามองด้านล่างด้วยแววตาเศร้าสร้อย แต่สุดท้ายก็ตามฝูงลิงไป
“เจ้าลิงน้อยถูกทิ้งจริงๆ ด้วย”
เซวียเสี่ยวหรั่นค่อยๆ ลุกขึ้น มองฝูงลิงที่จากไปไกลแล้วด้วยความรู้สึกสะท้อนใจ
แม้แต่แม่ลิงยังตัดใจทอดทิ้ง ดูท่าเจ้าลิงน้อยคงจะบาดเจ็บสาหัส
เซวียเสี่ยวหรั่นบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร
เธอครุ่นคิด ก่อนหยิบท่อนไม้ที่ใช้ป้องกันตัวขึ้นมา แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปในป่าแห่งนั้น
หลังผ่านพุ่มไม้มาได้ เสียงแหบพร่าของลิงน้อยก็แว่วเข้ามาในหู
เธอก้าวเข้าไปสองสามก้าวอย่างระมัดระวัง ในที่สุดก็เห็นลิงน้อยร้องครวญครางอยู่ท่ามกลางกองหินอย่างอ่อนแรง
มันทรุดตัวอยู่ท่ามกลางกรวดหิน ขาซ้ายของมันหักจนเห็นกระดูก เลื
